Theaterrecensie

Met sardonisch genoegen ontmaskert Daniël Arends de eeuwige zucht naar zelfverbetering

Daniël Arends, Meer van hetzelfde deel 1
Gezien: De Kleine Komedie, Amsterdam, 15 mei 2019
★★★★☆

‘Ik wil wel of zo, maar ik weet niet hoe of zo.’ Daniël Arends laat de zaal dat zinnetje een aantal keer op lijzige toon herhalen. Het verwijst naar de twintiger van nu, die denkt dat hij een uniek talent is, maar eigenlijk geen idee heeft van wat hij met zijn leven aan moet. In Arends’ nieuwe show, ‘Meer van hetzelfde deel 1’, wordt dit menstype genadeloos op de hak genomen.

Arends is zeker niet de eerste cabaretier die zich kwaad maakt om de verwende millennial, maar de manier waarop hij dit doet is wel onnavolgbaar. Hij heeft een heerlijk zeurderig typetje in huis, dat hij met sardonisch genoegen inzet om de leegheid van al dat praten over zelfontplooiing te bekritiseren.

Arends weet die kritiek bovendien op een slimme manier tot de rode draad te maken van zijn show. In Meer van hetzelfde deel 1 speelt hij een concertpianist, die zogenaamd in Moskou aan het conservatorium gestudeerd heeft. Anekdotes over die tijd komen verschillende keren terug, waarbij de ironisering van het sacrale wereldje van de klassieke muziek centraal staat.

Juist dat wereldje is ook sterk verbonden met het ideaal van zelfontwikkeling, door hard werken steeds beter worden en zo je talent tot volle wasdom laten komen. Mede via het opvoeren van de absurde wijsheden van Arends’ Russische leermeester Vladimir, wordt dit ideaal ontmaskerd als een farce.

Tussen de anekdotes door gaat Arends regelmatig de interactie aan met het publiek. Hij houdt daarbij zijn reputatie van onvriendelijke cabaretier goed hoog. Tegen een vrouw die met schorre stem spreekt en meldt dat ze daar altijd last van heeft: ‘O, dus je bent een aansteller?’ Je kunt dit soort beledigingen gratuit noemen, maar Arends schiet wel bijna altijd raak, waardoor hij een hoge gunfactor behoudt.

Minder vergeeflijk zijn Arends’ regelmatige flirts met racisme en seksisme. Als onderdeel van zijn provocatieve imago heeft hij er een handje van om stereotypen bewust te bevestigen, zoals dat van de altijd vriendelijke Aziaat. Hij doet dat vaak wel op een zodanig overdreven manier dat de vervreemding overheerst, maar dat maakt de achterliggende gedachte niet minder problematisch.

Tegenover het blindstaren op eeuwige zelfverbetering plaatst Arends de wens om zo lang mogelijk open te blijven, niet ‘dicht te gaan’, zoals bij veel oude mensen gebeurt. Dat lukt hem vooralsnog goed genoeg om een prikkelende voorstelling neer te zetten, waarbij meer van hetzelfde zeker geen straf is.

Daniël Arends speelt zijn voorstelling ‘Meer van hetzelfde deel 1’ nog tot april 2020 in diverse theaters door heel Nederland. Voor meer informatie en kaartverkoop zie zijn websitewww.danielarends.nl.

Wekelijks bespreken onze recensenten nieuwe voorstellingen. Bekijk hier ons overzicht van theaterrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden