recensie

Met echoënde klanksensaties en messcherpe inzetten vult Aimard het Concertgebouw

Pierre-Laurent Aimard

Klassiek
Concertgebouworkest
Debussy, Birtwistle, Messiaen, Ravel
★★★★☆

In het brein van Harrison Birtwistle (84) moet het een levendige boel zijn. Wanneer je naar zijn pianoconcert uit 2014 luistert, heb je niet het idee dat dat is gecomponeerd door een oudere baas. Birtwistle is een non-conformist, iemand die zijn eigen plan trekt. Hij was in het land om te luisteren naar zijn muziek, uitgevoerd door het Concertgebouworkest. 

‘Responses: Sweet disorder and the carefully careless’ heet het pianoconcert van de Britse componist. Hij schreef het stuk voor Pierre-Laurent Aimard, die het ter ere van Birtwistle’s tachtigste verjaardag in première bracht. Net als toen werkte Aimard nu samen met dirigent Vladimir Jurowski.

Complete verwarring

Dat de wanorde zoet was, zoals de titel doet vermoeden, kunnen we niet beamen. Alleen de uiterst wakkere luisteraar kwam na vijfentwintig minuten zonder kleerscheuren aan de eindstreep. In ‘Responses’ regeert een chaotische stortvloed aan plukjes en fragmenten zonder dwingende ritmiek, iets van rustig vaarwater ontstond pas na een tijdje, maar de verwarring bleef compleet.

De reden dat je gebiologeerd naar de chaos zat te luisteren en tóch meegevoerd werd door de muziek kwam door Aimard. Hij speelt zo’n stuk niet alleen, maar transformeert erin, zo lijkt het. Zijn keuze voor een Maene-vleugel, een instrument waarvan de snaren recht lopen in plaats van gekruist, zoals bij een Steinway, zorgde voor verlichting: transparantie alom, mede dankzij de glasheldere aanpak van de pianist. Aimard, dit seizoen artist in residence bij het Concertgebouworkest, is de kampioen van de hedendaagse noten, maar is ook als geen ander thuis in de muziek van Messiaen. Diens ‘Oiseaux exotiques’ werd strak in pak afgeleverd door solist en orkest. Echoënde klanksensaties en messcherpe inzetten vulden de grote zaal van het Concertgebouw.

Grote verdienste in de uitvoering van deze gecompliceerde muziek was Jurowski’s precisie, zonder in een analytisch betoog te vervallen. Ook Debussy’s ‘Jeux’ voer daar wel bij: opvallend geordend, met een elastische onderlaag. De in toom gehouden kleurenwaaier die het orkest uitspreidde in ‘La valse’ van Ravel was bloedstollend. Dat Birtwistle zich volledig staande hield naast deze Franse giganten is te veel gezegd; wel toonde hij zich een even voortreffelijk instrumentator.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden