De bruidscollectie van Claes Iversen bestaat uit vijftig verwisselbare onderdelen.

MooiModulaire mode

Met dank aan de jaren tachtig: één kledingstuk, heel veel outfits

De bruidscollectie van Claes Iversen bestaat uit vijftig verwisselbare onderdelen.

Nu minder kleding kopen het credo is, kan ‘modulaire mode’ misschien eindelijk weer doorbreken: kledingstukken die in een handomdraai een andere outfit opleveren­­. Ze hebben hun wortels in de jaren tachtig.

Els de Baan

Op internet wemelt het van de tips voor een ‘minimalistische garderobe’. Met slechts zestien kledingitems kan een man wel 256 outfits realiseren! Dat sluit mooi aan bij de huidige tendens om minder kleren te kopen. Vrouwen krijgen vooral digitale hints om één kledingstuk telkens anders te dragen. Laat een jurkje half van de schouders glijden, draag bloezen met een ceintuur of laat ze afzakken tot rok met de mouwen om de taille geknoopt. Dat heet ‘transformeerbare mode’; kledingstukken­­­ die zijn ontworpen om ze te kunnen wijzigen.

Handig, maar dit kennen we natuurlijk al langer. Denk aan afritsbare broekspijpen en jassen met uitneembare mouwen zodat er een bodywarmer ontstaat. Maar zulke praktische items vallen onder ‘functionele kleding’ en zijn niet per se modieus. En juist op modegebied komt er schoorvoetend meer aandacht voor het aanpassen van kleding en accessoires naar eigen wens en kleedmoment.

De Aikido-lijn van VagaMé. Beeld
De Aikido-lijn van VagaMé.

Een mooi voorbeeld komt van het Italiaanse merk Vagamé. Eén enkel basiskledingstuk is draagbaar als jurkje, jumpsuit, overall en broek. Op die manier leent het zich voor werk én feestjes. YouTube-filmpjes laten de talloze opties zien. Die beelden doen trouwens erg denken aan de transformeerbare items die Nederlandse designer Daniela Pais en kunstenaar Petra Laaper al ruim een decennium terug onderzochten. Zij inventariseerden met het merk Elementum de mogelijkheden van een eenvoudige rechte lap en cirkel. Maar de Vagamé-ontwerpen zijn draagbaarder en eigentijdser.

Het begon allemaal ooit in de jaren tachtig met de vernieuwende Seven Easy Pieces van de Amerikaanse modeontwerper Donna Karan. Vanaf 1985 ontwikkelde zij een soort basisgympak met zeven losse items. Voor een drukke, werkende vrouw was dit voldoende om gedurende de dag haar garderobe te veranderen. In een handomdraai kon ze haar werkoutfit omtoveren tot een glamoureus avondtoilet. Dit inspireerde architect en vormgever Philippe Starck later om voor kousenfabrikant Wolford een tubevormige stretchjurk te ontwikkelen – speels StarckNaked genoemd – die eveneens kon transformeren van eenvoudige rok tot chic feestjurkje.

Detail uit de Y/Project-collectie van Glenn Martens. Beeld
Detail uit de Y/Project-collectie van Glenn Martens.

Kleding vol gaten

Ook Japanse ontwerpers die in de jaren tachtig plots massaal de Parijse catwalks bestormden, brachten verfrissende ideeën. Hun kleren zaten vol gaten zodat je bij het aantrekken zelf kon kiezen waardoorheen je hoofd en armen wilde steken. De huidige herfst-winter collectie van ontwerper Glenn Martens voor Y/Project lijkt hiernaar terug te grijpen. Spencers met meerdere halsopeningen en broeken en jurken die door drukkers op diverse manieren draagbaar zijn.

De Japanse kleren waren moeilijk te confectioneren en sloegen nauwelijks aan. We moeten met zijn allen minder kleren kopen, dat besef groeit. Dus misschien is de tijd er nu wel rijp voor.

null Beeld

Waaierplooisels

De kroon op het modulaire modevlak is de bruidscollectie die couturier Claes Iversen dit voorjaar lanceerde. Het bestaat uit vijftig onderdelen (rokken, tops, jurkjes, broeken etc.) en biedt de mogelijkheid om meer dan honderdvijftig verschillende combinaties te maken. Zo kunnen bruiden hun ideale bruidstoilet samenstellen door onderdelen te combineren. Iversens handschrift is onmiskenbaar: de naar de hals oprijzende waaierplooisels, over elkaar vallende transparante laagjes met fragiele bloemenstrooisels en goudkleurige riemen.

De moderne en tegelijkertijd tijdloze elementen kunnen tijdens de grote dag worden verwisseld en ook later bij andere gelegenheden worden gedragen (prijzen vanaf 1700 euro). Toch duiken deze modulaire en transformeerbare ontwerpen nog in de marge van de modemarkt op. Ze zijn ze een mooie optie voor meer individueel kleedplezier én voor minder verspilling.

De verwisselbare hak van Mime et Moi. Beeld
De verwisselbare hak van Mime et Moi.

Accessoires

Transformeerbare accessoires waren in de jaren tachtig volop in de mode. Zo lanceerde Swatch om de haverklap een nieuw, kleurig horloge met verwisselbare kunststofringen die om de wijzerplaat pasten en losse plastic polsbandjes. Het klokje kon dus eenvoudig van uitstraling wisselen. Horlogemerk Holzkern doet nu iets vergelijkbaars. Niet de hijgerige snelheid van mode, maar ingetogen duurzaamheid staat voorop. Plastic onderdelen zijn vervangen door houten en metalen.

Een geweldige transformatie-vondst waren de in de jaren twintig van de vorige eeuw ontwikkelde verwisselbare hakken. Onder dezelfde avondschoen kon zowel een lage als een hoge hak worden geschoven. Die zijn ook nu weer te koop, voornamelijk via internet. De zeven verschillende hielstijlen met geverfde, gemetalliseerde, leer- en veganistische afwerkingen van label­­ Tanya Heath passen onder al hun pumps, sandalen en laarzen. En ook Mime et Moi produceert heelchangers waarbij diverse typen hakken met een kliksysteem onder de basisschoen worden bevestigd.

Lees ook:

Bart Hess en zijn bewegende beelden van plastic, schuim en kaarsvet

In de wereld van ontwerper Bart Hess glibbert, glanst en schuimt het rondom het mensenlichaam. Hij kreeg vorige maand de Designprijs 2021.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden