null Beeld

FilmrecensieElvis

Met bravoure vliegen regisseur en hoofdrolspeler door het leven van Elvis

Elvis
Regie Baz Luhrmann
Met Austin Butler, Tom Hanks, Olivia DeJonge
★★★★

Ronald Rovers

Had er voor die 85 miljoen dollar een betere film over Elvis Presley gemaakt kunnen worden? Vast en zeker. Hoop je elke keer dat Tom Hanks schmierend als manager Colonel Parker in beeld komt dat de scène zo snel mogelijk voorbij is? Ja, oh god ja. Is Elvis dus een misbaksel? Nee, je moet de film absoluut gaan zien.

Baz Luhrmann is de man die in 1996 vanuit het niets het wereldpodium bestormt met een ultrahippe straatversie van Romeo en Julia, met de toen piepjonge acteurs Leonardo DiCaprio en Claire Danes. Alles wat hij sindsdien maakt, is overgeromantiseerd en dik aangezet, van Moulin Rouge! tot The Great Gatsby. Luhrmann kan dan ook steevast rekenen op hoon van het meer behoudende deel van de internationale filmkritiek. Zij houden van minimalisme, Luhrmann is een maximalist.

Van hoogtepunt naar hoogtepunt

Het zal dus niemand verwonderen dat Elvis door het leven van Elvis Presley vliegt, van hoogtepunt naar hoogtepunt, met de grootste hits op de soundtrack, zonder ook maar een moment stil te staan bij de emoties van de personages.

Een Engelse collega zei het zo, en beter kan eigenlijk niet: in Luhrmanns sprookjesversie is Colonel Parker de boze stiefmoeder en Elvis de prinses, opgesloten in het torentje. Luhrmann is niet geïnteresseerd in details. Hij gaat voor de Grote Tragedie: de grenzeloos getalenteerde zanger die door z’n omgeving met pillen en een gierend hoge werkdruk naar de rand van de afgrond wordt geduwd. En dan sterft. Entertainment als een sloopkogel.

Austin Butler (l) als Elvis Presley.  Beeld
Austin Butler (l) als Elvis Presley.

Ongemakkelijke discussie

De film houdt 160 minuten lang een enorme vaart. In het voorbijgaan maakt Luhrmann ook duidelijk dat we zonder de zwarte muzikale tradities van gospel en rhythm-and-blues nooit een Elvis Presley hadden gehad. Je kunt de film in die zin een klein eerbetoon noemen aan de artiesten die toen vanwege hun huidskleur nooit zo beroemd konden worden als die witte jongen uit Tupelo, Mississippi.

De film vermijdt echter discussie over de vraag: was het culturele toe-eigening of bracht Elvis die muziek juist dichter bij een internationaal publiek? Een andere ongemakkelijke discussie die vermeden wordt, is die over de relatie van Elvis met Priscilla Presley, die 14 was toen de twee elkaar ontmoetten (Elvis was 24). Maar goed, voor culturele kritiek moet je niet bij Luhrmann zijn.

Branie en bravoure

De prestatie van acteur Austin Butler kan niet ongenoemd blijven. Ga er maar aan staan: de rol spelen van de zanger die ooit ‘de beroemdste man op de planeet’ was. Elvis is van iedereen, dus iedereen heeft er een mening over. Maar de acteur doet gelukkig z’n eigen ding. Met branie en bravoure.

Met diezelfde bravoure swingt Luhrmanns film door het gedoemde leven van de king of rock-’n-roll, de man die conservatieve krachten ooit wilden laten arresteren vanwege zijn duivelse heupbewegingen. Gelukkig had Elvis het lef om door te zetten. Net als Luhrmann. De muziek klinkt nog wekenlang in je hoofd na.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden