Recensie

Melancholische solo’s, denderende tapdans en strakke ensembledansen: ‘Cats’ is een groots spektakel

‘Cats’ is voor het eerst in twaalf jaar weer in Nederland te zien. Beeld EPA

MUSICAL
Proud to Present
Cats
★★★★☆

De zaal is omgetoverd tot een grote kleurrijke vuilnisbelt. Bij de Londense première van ‘Cats’ in 1981, en bij die in Nederland (1987), overweldigde dat bijzondere decor met brokstukken tussen het publiek. Inmiddels zijn we veel meer gewend. 

Het toneelbeeld is nog steeds een heerlijke rommel waarbij katten uit buizen tevoorschijn piepen, er bovenop afval gedanst wordt en er van gevonden voorwerpen - met een tikkie fantasie - props worden getoverd. Een wiel, een pijp, een stok en een doek vormen zo een locomotief. Maar verder blijft het decor statisch.

Het draait in Cats dan ook niet om spetterende, bewegende decors maar om de spectaculaire dans. Andrew Lloyd Webber componeerde daarvoor aanstekelijke muziek met telkens terugkerende melodieën. Voor de teksten gebruikte hij de kattengedichten van T.S. Eliot. Er is daardoor weinig verhaal. We zien tientallen katten tijdens hun jaarlijkse Jubikelbal, een feest waarbij Old Deuteronomy, de oude kattenvader, één kat uitkiest om opnieuw geboren te worden. Wat volgt is een parade van zingende en dansende katten die zichzelf, en hun eigenaardigheden, voorstellen.

Melancholische danssolo’s

In deze Londense versie, met Nederlandse boventiteling, is het dansniveau hoog. De (oorspronkelijke) choreografieën van Gillian Lynne hebben duidelijk jaren zeventig/tachtig jazzballet-wortels en vereisen stevige klassieke scholing. Er zijn melancholische danssolo’s, denderende tapdansnummers en overweldigende strak uitgevoerde ensembledansen. Hoge benen steken langs oren omhoog, sprongen zijn hoog, pirouettes krachtig en beheerst en de katten maken acrobatische flikflakken. Verder klauwen armen als poezenpootjes, geven hoofden kopjes, wordt er gesnuffeld, gekrabd en gezwaaid met staarten.

De meerstemmige ensemblezang is stevig en overrompelend. Lloyd Webber is een meester in het opbouwen van climax op climax, wat maakt dat je haast wel mee moet gaan in de opzwepende sfeer. Het ligt er alleen wel wat dik bovenop, mede doordat de (live-)muziek vaak vrij schel klinkt. 

Jammer is ook dat niet iedereen overtuigend acteert en solo zingt. Rum-Tum-Tugger, de geile kater met Elvis-kenmerken, en Old Deuteronomy vallen bijvoorbeeld tegen. Jenna Lee-James maakt als Grizabella, de vergane-glorie-glamourkat echter veel goed. Je voelt de pijn van deze verstoten kat in iedere oogbeweging en in iedere rilling van haar geknakte lijf en ze zingt prachtig. Op de première zagen we haar door haperende techniek niet naar de kattenhemel vliegen, maar dat zal in de vervolgvoorstellingen vast een dramatische apotheose opleveren.

De musical is te zien tot en met 22 april 2019. Meer informatie op catsdemusical.nl 

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden