Opinie

Meesterlijke moeders

De trots op hun kinderen overheerst. Maar in hun ogen wellen ook tranen op van andere moedergevoelens. Begrijpelijk en terecht, want de dames Watanabe, Telford, Sharafali, Dozzi, Waterski en Timulak hebben zonen en dochters bij het Nederlands Dans Theater. Voor de camera van danser-choreograaf Jorma Elo, een Finse collega van hun kinderen, kunnen zij hun emoties soms amper de baas.

Deze 'dansmoeders' zijn voor Elo's wereldpremière 'First Flash' speciaal overgevlogen; uit Japan, Canada, Frankrijk, Tsjecho-Slowakije en nog wat landen. Een registratie van de kortstondige moeder-kind hereniging vormt de gefilmde achtergrond van Elo's poging om basaal sentiment op het podium terug te krijgen. En wat is basaler dan moeder-kindgedrag?

Zelf al de veertig gepasseerd en meer dan tien jaar onderdeel van de NDT-successen, merkte Elo dat hij steeds moeilijker diep geraakt kan worden. Om zijn eigen afstomping in de internationale Kindergarten van vader Kylian en moeder Sarstadt te bestrijden, betrekt hij daarom zijn 'mammapulatie' van zijn zes jongere collega's in zijn nieuwste ballet. Mensen moeten wel van steen zijn om niet iets mee te pikken van wat de zes opgetrommelde mamma's moeten voelen.

Moeders en kinderen lieten Elo niet in de steek en je zou ze allemaal even charmant willen bedanken als Elo dat na afloop doet. Een voor een hebben de zes dansers niet alleen hun moeders versteld doen staan. Hoe onderling verschillend die vrouwen (en dus hun kinderen) ook zijn, zij durven blij en trots te zijn, openhartig, geestig, aandoenlijk bescheiden, zonder vleug van arrogantie. De intensiteit waarmee zij met de ambities en prestaties van hun kinderen meeleven, zegt natuurlijk ook iets over de dansers en hun kinderhartje dat in alle stardom van het NDT bleef kloppen.

Lichtbakken en spots verschijnen van alle kanten. Nadat de jongeren elkaar en hun moeders vanaf het scherm ophitsen als rocksterren hun fans, dwarrelen ze als glinsterend zilvervijzel over de oplichtende paden, ondergedompeld en opgestuwd door Jean Sibelius' Vioolconcert.

Hun Sturm und Drang trekt door al hun porieën, tot in de uithoeken van het podium. Met een bewegingsdrift waarin zij al hun volwassen flair en technische stunts oprakelen verklaren zij elkaar en hun moeders hun liefde voor dans die onmiskenbaar het stempel van de NDT huischoreografen draagt. Elo doorspekt het met klassieke techniek pur sang en laat Sibelius de druk hoog opvoeren. Als de echte moeders tot slot hun kinderen met boeket, onstuimige omhelzing (Canadees) of liefkozend aaitje op de wang (Japans) bedanken, moet ik wel achterom kijken. Op de rij achter me zie ik hoe de alma mater/moederoverste van deze kloostertuin de moeder-kind hereniging ondergaat. Marian Sarstadt, a penny for her thoughts.... Over enkele weken maakt het NDT zijn goed bewaarde geheim bekend en hebben deze danskinderen en moeders een nieuw artistiek leider.

Die samenloop van omstandigheden lijkt, al dan niet bedoeld, een fascinerende dubbele bodem te leggen onder dit ballet over het meest flashy dansgezelschap van dit moment. Achter de schermen mag het dan nog zo gonzen van geruchten, op het podium is van die wisseling van de wacht niets te merken. Deze dansers willen hun dansdroom waar maken, waren bereid zich daartoe te laten smeden. Geen Icarus-val of oerritueel bepaalt hun grenzen, zo bewijzen ook de twee reprises in het programma 'Individual Elements'. 'Wings of Wax' (Kylian) en 'Queens of Golub/Black Milk' (Naharin) zijn goud van oud, maar nergens ter wereld wordt dit goud zo organisch opgepoetst en transparant gemaakt als bij het moedergezelschap. Dat blijft een opwindend raadsel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden