Meer platte billen en spillebenen

Brÿno's obsessie met anale seks is ronduit vermoeiend.

Onvoorstelbaar, hoe de Britse komiek Sacha Baron Cohen zich in zijn nieuwste film een compleet nieuw personage heeft aangemeten. Mensen die hem kenden als rapper Ali G of de harkerige Kazachse televisiejournalist Borat, zullen zich verbazen over zijn nieuwe metamorfose: schijnbaar met slechts een nieuwe, uitgekiende coiffure is Brüno ontstaan, een exuberant figuur die moeiteloos een lawaaierige pr-campagne voor zijn film voert.

Niet zo vreemd dat, ondanks het wereldwijde succes van Borat, niemand in deze Brüno dezelfde grappenmaker herkent die een paar jaar geleden in een oude ijskar door Amerika trok. Hooguit die platte billen en spillebenen zijn een constante. En die komen, voor wie het weten wil, weer veelvuldig in beeld. Meer dan ooit zelfs, want Brüno is een Oostenrijkse homoseksuele modeverslaggever die niet alleen graag in korte broekjes en strakke pakjes verschijnt, maar zich ook aan uiteenlopende mensen seksueel opdringt.

]]>

Brüno wil ’Oostenrijks grootste homoster sinds Arnold Schwarzenegger’ worden, maar dat blijkt lastiger dan hij dacht. ’Schwarzlisted’ nadat hij een Prada show heeft verknald zoekt Brüno internationaal zijn heil. Hij probeert beroemdheden te interviewen, maar komt niet verder dan Paula Abdul, (een scène met La Toya Jackson werd na de dood van broer Michael verwijderd), krijgt de Amerikaanse presidentskandidaat Ron Paul voor de camera (die wegbeent zodra Brüno zich suggestief uitkleedt), en babbelt met de leider van een Palestijnse zelfmoordbrigade („Al Kaida was zó 2001”). Waar hij ook komt, Brüno laat een spoor van ernstig vertwijfelde of woedende rode hoofden achter.

Baron Cohens schaamteloosheid is soms ontwapenend, meestal bewonderenswaardig en af en toe hilarisch: hij is ongetwijfeld de eerste die tijdens ’vredesonderhandelingen’ met Israëlische en Palestijnse woordvoerders zonder ooggeknipper de woorden ’Hamas’ en ’hummus’ verhaspelt. De komiek is op z’n best wanneer hij de satire opzoekt en al provocerend homofobie, racisme, hypocrisie of seksisme blootlegt.

Maar hij kiest niet duidelijk voor die agenda en verlaat zich even vaak gemakzuchtig op flauwe toilethumor: zijn obsessie met anale seks is ronduit vermoeiend. Je krijgt het knagende gevoel dat zijn dappere practical jokes een steviger script verdienen dan deze lukrake reeks maffe anekdotes die rommelig worden opgebouwd en afgekapt voordat het spannend wordt. De persmap rept over situaties waarin de makers voor hun leven moesten rennen, in de film zien we daar niets van terug. Misschien is de making of een stuk spannender. Zo hou je aan ’Brüno’ de ironische indruk over dat de meeste mensen eigenlijk best beschaafd reageren op deze horkerige fashionista.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden