Danny Vera en André van Duin zorgden samen voor ontroering. Beeld
Danny Vera en André van Duin zorgden samen voor ontroering.

Tv-columnMaaike Bos

Matthijs van Nieuwkerk brengt de troost terug

Zaterdag volgde ik op tv de stroom van livemuziek. Niet als in The Voice of Holland, waar een kandidaat vrijdag afviel doordat ze nota bene te goed zou zijn. De doorleefde Senja Sargeant kreeg van jurylid Waylon al carrièreperspectief buiten het programma om geschetst. Ik kijk graag naar The Voice, maar de muziek heeft daar wel een carrièrepolitiek en economisch randje. De zaterdagse muziekavond begon daarentegen fantastisch pretentieloos bij Matthijs gaat door met een ontroerend liedje van Danny Vera en André van Duin, en liep door in allerlei programma’s op NPO1, 2 en 3 die artiesten weer eens een podium geven (Podium Pop-up met Typhoon, Muziekstad, het concert Bitterzoet, Eefje de Visser).

Normaal halen concerten op tv het niet bij live, vind ik. Maar live leeft al een tijdje niet. Nu NPO Cultuur tien miljoen extra te besteden heeft aan de kunsten dit halfjaar, en de livemuziek de programma’s begint binnen te stromen, voel je wat je al maanden hebt gemist. Muziek is bevrijding. Je hoeft er even niets van te vinden. Je hoeft even niet te denken. Niet zelfbewust te zijn. Wanneer muziek je raakt, wordt je dorst gelest.

Humeurmanagement

Ik had er extra zin in na een week vol ­online bagger over me heen. Mijn kritische argumenten over De Vooravond bereikten een HP-columnist die vol op de man (vrouw) in de tegenaanval ging, met ‘lite­raire’ en selectief bij elkaar geschraapte ­gevolgtrekkingen. Het laat zich raden hoe dat op sociale media een vlucht nam, tot en met de opmerking “@Maaikebos moet zelf gesloopt worden en laat #fidanekiz met rust”.

We gaan door natuurlijk. Maar na zo’n week, of je nu de Twitterkelder over je heen kreeg of corona of geldnood of een gevoel van sociaal isolement, is het lekker om je ’s zaterdags te laten meevoeren op het ­‘humeurmanagement’ van Matthijs van Nieuwkerk. Nu zijn programma een aantal zaterdagen bestaat, begint het steeds vloeiender te lopen. Anderhalf miljoen kijkers ­inmiddels stemmen erop af.

Hij blijkt als altijd er een neus voor te hebben

Humeurmanagement is niet alleen de rubriek waarin bekende gezichten hun recept voor lachen, troost of genot kunnen delen; eigenlijk werkt zijn hele programma zo. Al freewheelend geeft hij ruimte aan verwondering en levenskunst, en zaterdag merkte ik voor het eerst dat ik er blij van werd. Hij ontvangt oude bekenden én nieuwe gezichten, zoals de ontwapenende komiek Glodi Lugungu (1992). En hij blijkt als altijd een neus te hebben voor glinsterend toeval.

Zo kom ik terug bij Danny Vera, die aan tafel vertelde hoe zijn samenwerking met André van Duin tot stand kwam. Hij schreef het liedje Voor altijd met de ‘warme stem van Van Duin’ in zijn hoofd, zei hij. Ze kenden elkaar niet en via via regelde hij Van Duins mailadres. Die paste de tekst aan en maakte er een afscheidslied van voor zijn overleden man Martin Elferink. Het mooie was: Vera vond, zonder ego, alle aanpassingen best. “Het is André van Duin!” En op de vraag hoe de fado-achtige sfeer erin kwam zei hij: “Eerlijk gezegd doe ik altijd maar wat. Ik ben totaal ongeschoold, in alles.” Om daarna met geraakte blik en ontroerende echtheid een prachtig, simpel liedje te brengen. Precies de goede camerabeelden vingen het oogcontact tussen André van Duin en Danny Vera en lieten ons kijkers vervuld achter. Schoonheid en troost.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden