Ik heb een droom

Martijn van der Linden: ‘Ik kwam in een doolhof van trappen en gangen terecht'

Martijn van der Linden Beeld Jorgen Caris

“Vanochtend vertelde ik mijn zoon Tristan wat ik had gedroomd en hij vond het heel eng, terwijl het voor mij geen nachtmerrie was. Ik liep met hem door het oude bankgebouw van de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, waar ik illustratie heb gestudeerd. Dat hij bij me was, vond ik niet gek. 

Mijn drie kinderen zijn altijd om me heen als ze niet op school zijn. We kwamen in een kantine met twee toonbanken. Achter de ene stond geen rij, achter de andere wel en daar sloten we aan. Ik zei tegen Tristan: ‘Bestel jij maar alvast een ijsje, dan ga ik mijn tas nog even halen.’ Ik liep en kwam in een soort Escher-achtig doolhof van trappen en gangen terecht. Ik bleef maar zoeken naar mijn tas - rustig, niet paniekerig - maar werd wakker voor ik hem gevonden had.

Mijn vrouw Maranke zegt dat een gebouw in je dromen symbool staat voor je eigen hoofd, voor je innerlijk. In mijn werk ben ik ook altijd aan het zoeken, misschien heeft deze droom daarmee te maken. Na mijn studie verwachtte ik een illustratiestijl te vinden die mijn handschrift zou worden, maar dat gebeurde niet. Ik blijf maar zoeken, probeer steeds andere technieken en stijlen.

Als ik een tijdje realistisch heb geschilderd, wil ik daarna graag niet-realistisch werken, na kleur heb ik behoefte aan zwart-wit, na groot wil ik klein. Soms zit me dat wel in de weg: ik ben als illustrator niet heel herkenbaar en dat is commercieel niet zo handig.

Toch kom ik ermee weg: kinderboekenuitgevers vragen me steeds opnieuw en ik krijg de vrijheid om te experimenteren. Zelfs nu ik met Maranke een serie prentenboeken rond bekende spelletjes heb gemaakt - ‘Memorykonijn’, ‘Tangramkat’ en ‘Knikkeruil’ - zijn ze alle drie heel anders getekend.

Eigen pad

Ergens heeft die behoefte aan steeds iets anders er ook mee te maken dat ik graag mijn eigen pad kies. Daarom begrijp ik niet zo goed waarom ik in die droom aansluit in de rij, maar misschien heeft dat gewoon te maken met mijn frustratie dat ik in winkels altijd de verkeerde rij kies. Ik heb een andere, terugkerende droom waarin ik op straat wandel en er een massa mensen zo dicht achter me aan loopt dat ik ze tegen mijn hakken voel schoppen. Dat vind ik zó irritant! Ik wil niet volgen, maar ook niet gevolgd worden. Toen ik een tijdje werkte met scraperboard, een soort krastechniek, en zag dat andere tekenaars dat ook steeds vaker gingen doen, wilde ik iets anders. Maar ook als mijn eigen pad dus te duidelijk één kant op gaat, neem ik een afslag.

Inmiddels heb ik dat zoeken omarmd, misschien dat ik daarom ook niet paniekerig werd in die droom. Dit is wat ik doe: steeds iets anders. Dat houdt mijn werk spannend.”

Martijn van der Linden (38) won vorige week het Gouden Penseel voor zijn illustraties in ‘Tangramkat’. Hij maakte samen met zijn vrouw Maranke Rinck het Prentenboek van de Kinderboekenweek ‘Knikkeruil’, dat van 4-15 oktober verkrijgbaar is. CPNB; 4+, € 6,95.

In de rubriek 'Ik heb een droom' vraagt Trouw mensen naar hun dromen, overdag en 's nachts. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden