Review

Martha Argerich blijft fascineren

AMSTERDAM - Martha Argerich behoort al decennia tot de meest bewonderde pianisten van haar generatie. De laatste jaren trad ze in ons land op in een pianoconcert of in werken voor twee piano's, samen met Alexander Rabinovitsj-Barakovski. Woensdag was ze andermaal met deze Russische pianist-dirigent-componist te beluisteren, maar dit keer stond Rabinovitsj op de bok, om Argerich met het Orchestre Philharmonique de Luxembourg te begeleiden in twee grote pianoconcerten.

De keren dat ik Argerich met Rabinovitsj op twee piano's heb horen musiceren viel de discrepantie op tussen haar muzikaal zo gezonde en zijn nogal geaffecteerde musiceren. Met Rabinovitsj voor het orkest leidde hun samenwerking echter tot een homogener resultaat, zij het dat Argerichs spel beslist frisser klonk dan de door een voor de klassieke stijl te vet vibrato ontsierde orkestklank waarmee het orkest Beethovens eerste Pianoconcert in C, opus 15 inzette. Jammer was ook dat er in het samenspel wel eens wat mis ging, zoals in het Largo, waarin sprake was van een ontsporing van enkele maten. Dit lag niet aan de ritmisch en technisch zeer exacte Argerich, maar aan de manier van dirigeren van Raboniwitsj. Met een overdadig enthousiasme molenwiekt hij met zijn slungelachtige armen door de partituren, die hij overigens allemaal van buiten kent. Hij wist hiermee de Luxemburgers uit te nodigen tot gepassioneerd musiceren, maar de precisie liet te wensen over. Dat gold vooral in 'Don Juan' van Richard Strauss. Technisch kon dit orkest het virtuoze werk beslist aan, maar Rabinovitsj slag was te globaal om alles onder elkaar te krijgen. Beter slaagde 'La Mer' van Debussy.

Martha Argerich blijft een fascinerende musicienne. Haar katachtig soepele techniek is nog even gaaf als enkele decennia geleden. Het eerste deel van Beethovens concert speelde zij licht en razendsnel. In dit werk, maar ook heel sterk in het Pianoconcert in G van Ravel viel op dat ondanks het hoge tempo iedere noot verstaanbaar bleef en waar nodig een eigen kleur kreeg. Aangrijpend was de puurheid van het ongekend lyrisch gespeelde Largo. Wat een klankschoonheid kreeg de luisteraar hier voorgeschoteld en hoe functioneel werd die ingezet om een muzikaal verhaal te vertellen! Diezelfde intensiteit was te bewonderen in het Adagio assai van Ravels concert. Knap was dat Rabinovitsj zoveel transparantie aan de orkestklank wist te verlenen, dat Argerichs vaak zeer zachte spel in alle gradaties er doorheen kon komen. Bij wijze toegift werd het slotdeel van dit concert herhaald op een ontspannener manier dan het aanvankelijk had geklonken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden