Review

’Married Life’ is thriller noch hommage, maar iets ertussenin

Regie: Ira Sachs. Met Patricia Clarkson, Chris Cooper. In 7 bioscopen.

De Allens zijn een doorsnee well to do Amerikaans echtpaar, met het uiterlijk dat je je bij hun naam voor de geest haalt. Harry Allen (Chris Cooper) oogt als een brave kantoorman: keurig kostuum, een goed lopend bedrijf en een oudere secretaresse. Pat Allen (Patricia Clarkson) schijnt een ontwikkelde vrouw met onopvallend geverfd, gewatergolfd half lang haar en een chique hoog sluitende pantalon. Ze hebben een grote dochter, een kleinzoon en vaste leefgewoontes. Hij gaat af en toe op zakenreis, en zij gaat dan op tijd naar bed nadat ze haar medicijn tegen indigestie heeft geslikt.

Regisseur Ira Sachs baseerde zich voor zijn film op een detectiveverhaal uit 1959 van dubbelspion John Bingham. Sachs situeert zijn huwelijksportret zo in de vermaledijde jaren vijftig, vermoedelijk omdat mensen toen nog wat getrouwder waren dan nu. Het modelhuwelijk uit Amerikaans suburbia toonde haar kartelrandjes destijds al in de thrillers van Alfred Hitchcock en de weepies met Joan Crawford of Bette Davis, maar nu moet je bij het zien van ’Married Life’ vooral aan de recente Sirks-hommage ’Far from heaven’ van Todd Haynes denken. Alleen de wat tamme good looks van het gestileerde ’Married Life’ steken dan toch wat bleekjes af bij de herfstkleurige schittering van ’Far from heaven’.

’Married Life’ is thriller noch weepie maar ook niet echt een hommage, meer iets onduidelijks er tussenin en dat is direct ook wat eraan schort. De vier acteurs zijn goed gecast, maar hun personages worden toch niet veel meer dan de positie die ze in de vierhoek innemen: de brave, ongelukkige echtgenoot, de te koele echtgenote, de platinablonde minnares, de playboy-vriend. „Liefde is seks”, zegt de echtgenote ferm in de eerste scène. „Ik wil nu gelukkig zijn”, bekent haar man direct daarop aan zijn beste vriend. Grote uitspraken die vervliegen.

Verraad, bedrog en zelfbedrog krijgen nergens de morele urgentie die ze in betere huwelijksdrama’s wel hebben, zoals bijvoorbeeld in het pas weer op tv vertoonde ’Betrayal’ (naar Harold Pinter) of in het recente ’Tussenstand’. Dat ieder van dit viertal zowel zichzelf als de anderen bedriegt, hoort er gewoon bij in dit type klassieke film, net zoals moordplannen, hysterie en aspirine, maar Hitchcock, Sirks én Haynes bleven minder braaf tussen de lijntjes.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden