Opinie

Marie-Christine de Both steekt Geraldine Page naar de kroon

Interiors naar gelijknamige film van Woody Allen door Theatergroep Het Vervolg onder regie van Annelore Kudde t/m 10-2 (di t/m zat) in het Derlon Theater te Maastricht; inl.: 043-3503050 of www.hetvervolg.nl

Aan de film ’Interiors’ uit 1978 is af te zien hoezeer Woody Allen zich heeft laten inspireren door de Zweedse filmregisseur Ingmar Bergman. Het is een sterk psychologisch portret van een gezin vol gefrustreerde wezens, opgenomen in zachte pasteltinten. Alleen zonder de ironie en zijn gevoel voor het absurde in de samenleving van de Newyorkse elite, die zeker zijn latere werk zouden kenmerken.

Wellicht om dat absurde toch een plek te geven heeft regisseuse Annelore Kudde samen met vormgeefster Catharina Scholten voor een balorig tegenwicht van Allens omfloerste sfeer gekozen. Op een reclamefolder-vloer van trendy kopjes koffie staan talloze plastic stoeltjes in schreeuwende kleuren gegroepeerd als voor verschillende (film)locaties. Het is een en al disharmonie en dissonantie. Dat vloekt met een belangrijk element van ’Interiors’: moeder Eve heeft als binnenhuisarchitecte juist altijd gepoogd woningen én leven van haar familie volmaakt vorm te geven.

In de voorstelling is het of het teloorgaan van dat streven op voorhand als een potsierlijk echec wordt neergezet. De onderhuidse tragiek ervan krijgt geen kans. Net zomin als die van de onmacht van de dochters om zich aan de dominantie van hun moeder te ontworstelen, of van de egocentrie waarin de personages zichzelf hebben vastgezet.

Tamelijk willekeurig laat Kudde de personages op sommige monologen reageren met overdreven houdingen en gebaren. Dat oogt eerder bot dan als een scherp commentaar. Mede daardoor lukt het de actrices niet van de dochters karakters te maken die interesse oproepen. Zelfs Nina Deuss en Bien de Moor blijven platte, zeurderige types.

Verder wordt er nogal wat met stoelen gesmeten, heeft Kudde een banale kibbelscène ingelast tussen de vader en zijn nieuwe vriendin en laat zij de versierpoging van een schoonzoon met schoonzus/soapster wél lukken. Zulke ingrepen maken het geheel onnodig trivialer dan het origineel. De motieven voor een toneelversie van ’Interiors’ heb ik niet uit de voorstelling kunnen halen.

Maar dan is er Marie-Christine de Both als de zeer gedistingeerde Eve. Zoals zij als een ijskoningin de vloer opschrijdt en in de arrogante toon waarmee zij haar smaak aan de familie opdringt, net wat lucht laat doorklinken waardoor je onwillekeurig in de lach schiet, dat is groots. En daarmee steekt ze de bloedserieuze vertolking van Geraldine Page in de film naar de kroon. De Both is elegant en beheerst, maar legt in stem en gelaatsexpressie net die nuances, die zicht op Eve’s onderdrukte gevoelens bieden. Hoe ongenaakbaar ook, haar Eve is menselijk.

De Both speelt een dubbelrol. Zij is tevens de nieuwe vriendin van Eves echtgenoot, een lekker ordinaire tegenpool. De Both transformeert moeiteloos en met vuur, maar haar koele Eve heeft toch mijn warme voorkeur. Zij draagt de voorstelling en dan neem je de wat minder gelukte rest maar voor lief.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden