Review

Manson als Mickey Mouse-dictator

Van bruidsjurk tot Micky Mouse-muts, van legeruniform tot bikini, elke outfit was zondag gepast in de Heineken Music Hall in Amsterdam, waar de 'shockerende' artiesten Marilyn Manson en Peaches hun opwachting maakten.

Manson, de zelfverklaarde Antichrist Superstar, die vanaf midden jaren negentig de grootste schrik van de brave Amerikaanse burgers was, totdat Eminem als nieuwe boeman opstond. In de documentaire 'Bowling for Columbine' van oscar-winnaar Michael Moore moest Manson nog eens uitleggen dat zijn industriële metal niets te maken had met de highschool-moorden in het Amerikaanse Columbine, ook al waren de daders fan van hem. Dat was de laatste keer dat hij nadrukkelijk de buitenwereld betrad, maar zijn aanhang is loyaal en blijft hem volgen. Voldoende Manson-look-a-likes daarom in de Music Hall, net als gejurkte goths en metalliefhebbers. Manson had Peaches meegenomen voor het voorprogramma, de in Berlijn woonachtige Canadese zangeres die Amerika op de kast jaagt met expliciet seksuele teksten en de lange baard waarmee ze voorop haar cd-boekje staat.

Ze zegt seksuele vrijheid voor vrouwen te prediken en kwam het podium op met de langerekte kreet 'Fuck!'. Ze schudde haar lichaamsdelen in het rond en kleedde zich steeds verder uit, fulminerend en zichzelf betastend.

Maar of de vrouwen in de zaal haar inderdaad zagen als vrijheidsvechter is twijfelachtig. Want die deden even later bij hoofdact Marilyn Manson niet moeilijk toen die een danseres ruw haar ondergoed afrukte en juichten vrolijk mee toen zij werd aangerand door de zanger.

Over zijn aanhang - moeders, vaders en jongeren - hoeft Manson zich weinig zorgen te maken. Hij hoeft het maar te vragen en iedereen steekt tegelijk de middelvinger op. Al bij het openingsnummer golfde het publiek op en neer, onder de indruk van zijn theatraal imposante opening. 'Smack your bitch up', speelde een strijkorkestje op band, waarna het licht uitging en Manson als Graaf Tel hoog op een troon zat, in een ondergrondse kerker, omgeven door hoekige symbolen, geleend uit de totaalpolitieke systemen. In zwart leer, borstrok en laarzen, en met de gitzwarte haardracht van Hitlers neefje, verenigt hij twee personages in zich: de wrede heerser, tussen zijn band marcherend over de bühne, zoals in het nummer 'Disposable Teens', en het gekwelde onooglijke monster, op zijn knieën smachtend naar iets onbereikbaars, terwijl het ongeluk door zijn vervormde stemgeluid naar buiten stroomt. Een beetje zoals Golem in 'The Lord of The Rings' naar zijn ring verlangt, en tegelijkertijd doordesemd is van het noodlot.

Ronduit infantiel was het slot van het concert, waarin Manson als Mickey Mouse-dictator op een spreekgestoelte klom, en zijn beeltenis op grote banieren verschijnt.

Misschien shockerend voor conservatief Amerika, zo'n zwarte variant op de Disney-cultuur, maar in Amsterdam is het vooral theater, gericht op het grote effect. Hij moet ook wel, want zodra het visuele aspect terugliep, in het midden van het concert, en hij op de muziek moest leunen, viel de spanning terug. Het publiek vond het allemaal prachtig, getuige ook de vele Mickey Mouse-mutsen in de zaal. Het is het saamhorigheidsgevoel, zegt een bezoeker na afloop, waardoor je zo met hem meegaat. ,,Manson is één van de weinigen die dit zo sterk oproept.'' En dat hij best een lieve jongen is, bleek toch toen we allemaal op commando hoera moesten roepen voor de bassist, die jarig was.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden