Hjalmar zit al bijna in kleermakerszit boven het ravijn.Beeld Maaike Bos

Tv-columnMaaike Bos

Maar weinig mensen kijken ‘Back on track’ tot het einde, dat is niet zo gek

Ze heeft de naam van een gedicht, Rosan van der Zee (23), maar haar leven is minder rooskleurig. Op haar zestiende kreeg ze een lichte hersenbloeding door een ongeluk met een paard, vertelde ze in ‘Back on track’ (NTR), maandag. Ze veranderde in een teruggetrokken kind dat haar achterstand zo overcompenseerde dat ze depressieve gevoelens kreeg en dat niets meer lukte.

Zij is een van de zes jonge mensen die dit programma weer op de rit wil krijgen. Eigenlijk wat ‘Niet zonder ons’ (Max) ook doet op maandag. Zo simpel als dat programma van de ‘We zijn er bijna’-koningin Martine van Os probeert om mensen met een hersenaandoening weer vlot te trekken – via een baantje –, zo complex maakt ‘Back on track’ het: met extreme sporten.

Instagramwaardige filmbeelden

Immense bergen bedwingen, op een touw balanceren boven een ravijn, een marathon rennen door de woestijn, een triatlon in IJsland. Te gek natuurlijk. Wauw. Instagramwaardige filmbeelden met jonge mensen die inspirerende lessen leren. Wil ik ook wel. Maar niet helemaal handig in het kader van ‘haalbare doelen leren stellen’. Dat is namelijk een van de manco’s bij zoveel jonge mensen die gefrustreerd zijn dat ze de ratrace niet kunnen bijhouden.

Hjalmar (aflevering één vorige week) zit in een burn-out, en andere deelnemers worstelen met de gevolgen van een motorongeluk, schuldgevoel door een verongelukt kindje, of trauma door een jeugd van eenzaamheid, pesten, drank en drugs.

Bekijk ik het van de zonnige kant, dan zeg ik: wat een kans voor die vastgelopen jongeren. Hjalmar leerde in drie maanden tijd om op een band boven een ravijn te zitten en te balanceren: slacklinen heet dat. Alleen al de training hielp hem meer rust te krijgen. Rosan mocht in drie maanden leren klimmen in de klimhal. Ze ging er vol in met vier trainingen per week.

Koude rillingen

Het moment dat ze hun angsten overwonnen en de ultieme uitdaging volbrachten, gaf koude rillingen. Rosan flikte het gewoon om klimmend aan te komen bij de toprand van een 200 meter hoge Zwitserse stuwdam. Daarna overwon ze de verticale rotsbrokken van de Pilatus-berg in de Zwitserse Alpen. Maar als kijker moest je dan wel zijn blijven hangen tot de climax, wat nog geen 80.000 mensen lukte.

Waarom toch? Omdat we hen te weinig door een dal zagen gaan voor ze de top bereikten. Omdat het meer ging over die extreme sporttechniek onder de knie krijgen dan voor kijkers herkenbaar de eigen demonen verslaan.

De mentale coaching van (oud-)topsporters erbij is leerzaam: leer weer geloven in jezelf. Accepteer je beperkingen, kijk naar je vooruitgang in plaats van die ‘onoverbrugbare’ afstand tot het einddoel. Voor je het weet, kun je iets wél. Maar slacklinen, dat doe je niet even. Binnen drie maanden zo’n berg bestijgen ook niet. Waarom moeten die uitdagingen zo exclusief zijn? Alleen al het gedoe met techniek, touwen en locaties dat samenhangt met die extreme sporten vormt een drempel om ze te blijven doen.

Je zou dat ook azijnpissen kunnen noemen. Hjalmar is overgelukkig dat hij zichzelf heeft overwonnen en hij heeft weer zin in het leven. Rosan heeft ook gezien dat ze veel meer kan dan ze dacht. Ze heeft nu besloten om zichzelf doelen te stellen die dichterbij liggen. Ze traint nu voor de marathon.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden