Review

Luka Bloom: We kunnen niet allemaal dromen

Luka Bloom treedt nog op in Den Haag (24-10), Haarlem (25), Zwolle (26), Utrecht (28) en Leeuwarden (29). De cd ¿Tribe¿ is verschenen bij V2.

Sinds zijn vijfde was zingen ’het allerbelangrijkste’ voor de Ierse singer-songwriter Luka Bloom (52), en hij werd er succesvol mee. Maar in 2003 stortte alles in elkaar. ,,In vier maanden tijd verloor ik mijn stem en de kracht in mijn rechterarm. Door de aandoening tendinitis kon ik niet langer gitaarspelen. Een slaapliedje, dat ging nog net. En dus schreef ik die maar.”

Op het album ’Before Sleep Comes’ (2004) kwamen dankbare reacties. ,,Van mensen met kanker of ouders die hun kinderen niet rustig kregen. Richt je op wat je wél kan, dat leerde ik ervan.”

Pas na twee jaar speelde hij weer als vanouds. Uitputting was de oorzaak van zijn kwalen geweest. ,,Ik stopte nooit met spelen, optreden, reizen. Dat is niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk belastend. Soms moet je alleen en stil zijn om je weer op te laden.”

Net als de georganiseerde dakloze die Bloom in Hollywood zag en die zo weinig grond nodig heeft. Op zijn nieuwe cd ¿Tribe¿ roept Bloom de man uit tot ¿stedelijke modelburger¿ (¿Homeless¿). ,,Zijn CO2-uitstoot is vrijwel nul. En misschien is hij beter af dan al die mensen die zich dagelijks door vreselijke files wurmen om in een kantoorgebouw dat ze haten vervelend werk te gaan doen.” Zelf weet Bloom niet hoe dat is. ,,Ik heb nooit een baan gehad.”

Opeens klinkt zijn eigen muziek in de hotellobby. Hij had de cd gisteren aan ¿een van de meisjes¿ gegeven. Nooit luistert hij zijn eigen muziek terug, en ook nu sluit hij zich het liefst af voor de klanken. Daarbij wordt hij geholpen door het werk van producer Simon O¿Reilly, die van ambient en klankartiesten als Daniel Lanois en Brian Eno houdt. Op ¿Tribe¿ arrangeerde hij een kalm huwelijk tussen Blooms akoestische gitaar en elektronisch klanken. „Voor het eerst gaf ik de muziek uit handen. En het werkte.”

Bloom werkt al dertig jaar aan een oeuvre. Eerst gewoon als Barry Moore, en sinds eind jaren tachtig als Luka Bloom. ’Luka’ komt van het Suzanne Vega-nummer ’Luka’, over kindermishandeling, ’Bloom’ verwijst naar de hoofdpersoon uit ’Ulysses’ van James Joyce, de schrijver die nu ook even opduikt in het titelnummer, dat over het vieren van nationaliteit gaat, over geboortegrond, parades in de straten en vlagvertoon. ,,Het zou goed zijn als mensen vaker over hun eigen landsgrenzen kijken.” Zelf voelt Bloom zich thuis bij de zwaluwen en ¿de reiger die zich nooit alleen voelt¿, zijn tribe zit ’in de hartslag van alle dingen’.

Terugkerend thema in zijn werk is de menselijke natuur. ,,Wie zijn we en waarom rennen we zo rusteloos heen en weer?” Hij probeert niet te oordelen. ,,Ik begrijp dat niet iedereen het leven van een dromer kan leven. De meeste mensen proberen er maar het beste van te maken.”

Dat geldt ook voor de inwoners van Beirut, die Bloom in ¿Lebanon’ bezingt. Een nummer over ¿de pijn van de onschuldigen¿, geschreven tijdens de strijd tussen Israël en Hezbollah in 2006. Er is altijd hoop, zingt Bloom, want onder de genadeloze luchten, door de asdampen heen, drijven de woorden van dichter Khalil Gibran, ¿uiteindelijk zal liefde haar hand laten zien’. Het nummer zou zich overal kunnen afspelen. ,,Het had ook Belfast kunnen zijn.”

Bloom komt vaak in Nederland en is hier nu op tournee. Zijn favoriete plek? ,,Concerto in de Utrechtsestraat in Amsterdam, de enige platenzaak waar ik muziek koopt. Het is mijn muziekuniversiteit, ik sta er vaak urenlang te luisteren.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden