Lowlands zit vol avontuur

Liam Gallagher van Beady Eye zondag op de laatste dag van Lowlands. Beeld anp

Een van de hoogtepunten op Lowlands was de tiende symfonie van Sjostakvitsj: het tekende de breedte van de programmering dit jaar.

Een eigen krant, een eigen munteenheid - drie dagen Lowlands betekent drie dagen in een parallelle werkelijkheid verkeren. Maar soms sijpelen de gebeurtenissen van buiten toch door.

Op zondag is de lucht boven het festival zwanger van onweer, en dat zorgt na de doden bij het noodweer op Pukkelpop toch voor een wat dreigende sfeer. Op vrijdag had Smith Westerns al opgetreden, de band die op het Belgische festival net stond te spelen toen de tent instortte. De Amerikaanse rockers beginnen hun set met een minuut stilte, en spelen vervolgens een licht aangeslagen, maar mooie set.

Maar Lowlands bemoeide zich dit jaar ook zelf met de wereld buiten. Directeur Eric van Eerdenburg noemde de PVV in de aanloop naar het festival 'fascistisch', en nodigde Wilders-criticus Rob Riemen uit om te spreken op het festival. Eerder al, afgelopen december, deed Lowlands alle kaarten vervroegd in de voorverkoop, uit protest tegen de aangekondigde verhoging van de btw op de podiumkunsten.

Binnen de kortste keren waren ze uitverkocht. Een curieuze situatie, want de organisatie had op dat moment nog geen band geboekt. De vraag was dus, of die luxe tot luiheid zou leiden bij de programmeurs, of juist tot avontuurlijkheid.

Een recensent moet altijd wat te morren hebben - The Offspring als afsluiter, dat was twaalf jaar geleden voor het laatst een goed idee, en Selah Sue is een heel verdienstelijke zangeres, maar dat ze een van de hoofdacts op zaterdag is, dat lijkt meer op een hype te berusten dan op haar grote muzikale persoonlijkheid. Maar over het algemeen zegevierde toch wel de avontuurlijkheid: het was een editie die wellicht geen grote memorabele hoogtepunten kende, maar wel een in de breedte erg sterke programmering.

Bijvoorbeeld op zondagochtend. In de grote Alpha-tent wordt de dag opgestart door het Residentie Orkest - heel toevallig ook het orkest dat door PVV'er Sietse Fritsma badinerend voor 'tromboneclubje' werd uitgemaakt en dat getroffen dreigt te worden door de bezuinigingen op cultuur. Ze kozen voor de moeilijke weg en voerden de tiende van Sjostakovitsj op - in de concertzaal al geen abc'tje, en op een popfestival komt er ook nog eens overal geluid vandaan stromen, dat de zachte passages soms overstemde. Toch pakt het experiment uiteindelijk geslaagd uit - duizenden mensen gaan er, nog half katerig, bij zitten en kunnen de musici aan het einde dan ook op een staande ovatie trakteren. "Nog een liedje!", schreeuwen her en der de lolbroeken.

Bands om bij wakker te worden, het is een genre apart op zo'n driedaags festival. Naast het Residentie Orkest voldoet ook Suuns aan de criteria. De mix van psychedelische gitaarklanken en elektronische beats is geschikt om loom op weg te dromen, maar leent zich desgewenst ook voor voorzichtige eerste danspasjes. Technoproducers Matthew Dear en Apparat waren eveneens met bands aan komen zetten, en vooral de uitgesponnen drones van Apparat, die langzaam naar een climax werkten, maken indruk. Al blijft dat natuurlijk een kwestie van smaak: "Wat een zelfmoordrock", mompelt een meisje dat hoofdschuddend de tent uit loopt, op zoek naar opwekkender geluiden.

Los van smaakverschillen valt er toch wel iets te zeggen over welke bands wel en niet 'werken' op zo'n festival. James Blake werkt bijvoorbeeld niet. Iedere keer als zijn muziek zachter wordt, valt op dat iedereen er doorheen staat te praten. Zijn muziek is doodserieus, bijna humorloos, en dan moet je zorgen dat de kwaliteit van je geluid uitmuntend is om overeind te blijven tussen alle festival-joligheid. Het geluid van Blake is daarvoor te dun.

Het blijkt voor meer elektronica-artiesten moeilijk om een grote tent overtuigend met geluid te vullen. Crystal Castles lukt het op zaterdagavond niet. Lamb maakte er gisteravond wel een mooie show van.

Fleet Foxes is ook zo'n doodserieuze band, in een heel ander genre: folkpop. Behalve muzikanten zijn het ook geluidsfreaks, die met een vrachtwagen vol analoge apparatuur aan komen zetten, en het presteren om in de grote Grolsch-tent een intieme sfeer neer te zetten. Als hun muziek wat zachter wordt, blijft iedereen ademloos luisteren.

Een alternatieve strategie is te gaan voor de gimmick. De Jeugd Van Tegenwoordig begrijpt dat goed, en is op vrijdag verantwoordelijk voor het eerste feestje van het festival. Iedereen kent de nummers al uit zijn hoofd, dus maalt niet om hoe het precies klinkt, en stampt vrolijk mee op de ironische discoklanken van 'Get Spanish'.

Ook DeWolff blijft overeind. Het schrijven van puntige liedjes is niet hun sterke kant; zij brengen goede, maar ietwat langdradige orgelsoleermuziek uit pakweg 1969 - als dat maar goed gaat in de Alpha-tent. Het gaat goed, doordat ze de vette riffs waar hun muziek vol mee zit opportunistisch inzetten, en het publiek mee laten scanderen. Gimmickachtig, maar leuk.

Vette riffs, maar dan hedendaagse elektronische, daar grossiert ook The Gaslamp Killer in, met zijn van dik hout zaagt men planken-dubstep. Zijn set sluit hij verrassend af met I Wanna Be Your Dog van Iggy & The Stooges. En dan zijn we dus weer terug in 1969, en beleven we een van die momenten dat het in de breedte uitwaaierende festival ineens samengebonden wordt in een enkel nummer. Dan lijkt de wereld buiten ineens heel ver weg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden