filmrecensie

‘Loro’: welkom in de pornocratie van de gebotoxte Berlusconi

Toni Servillo en Elena Sofia Ricci.Beeld filmdepot

Loro
Regie: Paolo Sorrentino
Met Toni Servillo, Elena Sofia Ricci, Riccardo Scamarcio
★★★

‘Zij’ (loro) luidt de titel van deze film over Silvio Berlusconi, de meest controversiële Italiaanse landsbestuurder sinds Mussolini. ‘Zij‘ zijn de mensen die als gieren om hem heen cirkelen, hopend op lucratieve contracten.

De film is vooral een portret van een levensstijl. En uiteindelijk van de leegte.

Berlusconi zelf, onophoudelijk grijnzend vanwege de botox en uitgedost met wat een marmeren kapsel lijkt, verschijnt pas op de helft van de film. Tot die tijd verwijzen mensen – tussen het snuiven van lijnen coke door – alleen naar hem met ‘hij’. Heb je ‘hem’ al gesproken? Is ‘hij’ in de buurt? Wat vindt ‘hij’ ervan? 

Ster van die eerste helft is ­Sergio Morra, een Napolitaanse pooier met uitsluitend klanten in de bovenste belastingschaal. Maar waarom blijven modderen in de provincie, vragen hij en zijn vrouw zich af, als we kunnen uitbreiden naar het centrum van de macht en Berlusconi’s bunga bunga feestjes op Sardinië van vrouwen kunnen voorzien?

Zoals Sergio bewegen zich honderden pooiers, vastgoedondernemers en politici lager in de pikorde rondom zijne eminentie. Soms raken ze in de gratie, soms zijn ze plotseling uit de gratie. Waardoor is niet altijd duidelijk.

Maar ‘Loro’ is niet zomaar een komedie die Berlusconi en z’n entourage belachelijk maakt. Sorrentino wil ook de man achter de botox laten zien. Hij wil macht en hij wil geliefd zijn en ontdekt dat die twee niet zomaar samengaan.

En dan slaat de melancholie toe. In de eindeloze parade van lachwekkend mooie vrouwen die over het scherm voorbijtrekt, verleidelijk trampoline springend of twerkend langs de rand van het zwembad, in die eindeloze herhaling van schoonheid en luxe, openbaart zich de leegte.

Deinende lichaamsdelen

De verveling die je gaat voelen bij zoveel deinende lichaamsdelen is de verveling die Berlusconi ook lijkt te voelen in de film. Bovendien is zijn tweede huwelijk bezig uit elkaar te vallen en is de premier in de tijd waarin de film zich afspeelt (grofweg van 2006 tot 2010) halverwege de zeventig dus misschien is het tijd voor reflectie. Of meer botox, want voor de man van zes miljard is elke rimpel weg te werken.

Naar Loro is vanuit allerlei hoeken met modder gegooid vanwege de male gaze waarmee de film naar vrouwen kijkt, maar dat lijkt me ontspoorde politieke correctheid. Sorrentino wil juist Berlusconi’s blik laten zien, wil juist de decadentie en hebzucht en corruptie tonen waar deze pornocratie op draaide.

Een systeem waarvoor zeker niet alleen Berlusconi verantwoordelijk was. Hij was slechts de ceremoniemeester van de grootste show die Italië de afgelopen vijftig jaar heeft gezien. Een show waaraan de meeste Italianen mee wilden doen.

Elke week worden de nieuwst films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden