’Lolita’ binnenstebuiten gekeerd

Jasira (Summer Bishil) en haar Libanese vader (Peter MacDissi). (Trouw)

’Towelhead’ is de perfecte titel voor een film die, net als het Engelse scheldwoord ’theedoekhoofd’ (voor Arabieren, sikhs en anderen met stoffen hoofddeksel) bruusk klinkt en hoogst ongemakkelijk maakt.

Perfect, omdat schrijver-regisseur Alan Ball met de even geestige als verontrustende, even pijnlijke als ontroerende wederwaardigheden van de dertienjarige Jasira, een van de meest schaamteloze en genadeloze films over seksualiteit aan de Amerikaanse cinema toevoegt.

Jasira (een voortreffelijke, in werkelijkheid oudere Summer Bishil) wordt voor ’theedoekhoofd’ uitgemaakt. Ze woont bij haar Libanese vader in Texas. Eerst woonde ze bij haar Amerikaanse moeder, maar die stuurde haar weg omdat ze te vrijpostig zou zijn met mama’s nieuwe vriend. Vader (Peter MacDissi) is een gespannen man met een fier wapperende Amerikaanse vlag in zijn aangeharkte suburban tuintje. Niet het type om gezellig maandverbandjes met zijn dochter uit te zoeken wanneer ze voor het eerst ongesteld wordt. Wel het type om haar te slaan vanwege een kort shirtje. Jasira ontdekt dat ze orgasmes krijgt van de blootblaadjes van de buurman (Aaron Eckhart), een getapte vent die week wordt van dat rondwangige meisje met haar schuchtere blik.


Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

’Towelhead’ is ’Lolita’ binnenstebuiten gekeerd. Ball, die als scenarist van ’American Beauty’ en maker van ’Six Feet Under’ met grote finesse zelfvoldaan, middenklasse Amerika onderuit haalde en daarbij taboes op seks, dood en ras nadrukkelijk opzocht, presenteert het prepuberale meisje niet als ultieme fantasie, maar als observator van een seksueel verknipte samenleving.

Met het boek ’Nothing is Private’ van Alicia Erian als basis, stuurt hij Jasira het morele mijnenveld in dat vrouwelijke volwassenwording heet. ’Je bent zo mooi’, klinkt het. ’Je lokt het uit, zoals je met je borsten naar voren loopt.’ ’Je bent maar een kind.’ ’Ik had niet gedacht dat je nog maagd zou zijn.’

Grimmig en speels confronteren Ball en zijn uitstekende acteurs je met prachtig knarsende dialogen en schurende scènes die laten zien dat seksuele hypocrisie van alle culturen is en racisme die alleen maar erger maakt, en dat vrouwelijke maagdelijkheid ook in het ’progressieve’ Westen een obsessie blijft.

Juist wanneer je zin krijgt te gaan gillen om al die mensen die dat opgroeiende meisjeslijf als hun domein beschouwen, lijkt Jasira de gevarenzone te hebben gepasseerd. Maar ja, met de geboorte van een meisjesbaby aan het einde weet je ook dat het gedonder over dertien jaar weer helemaal opnieuw begint.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden