Opinie

Listige stemmenreis in nocturn labyrint

’U bevindt zich hier’ van Dries Verhoeven. Festival Boulevard, Den Bosch 3/8 19.30 en 21.30 uur, 4 t/m 11/8 17.00, 19.30 en 21.30 uur, 12/8 17.00 en 19.30 uur.

De spelerslijst eindigt met een ongekend personage. Na Jorieke Abbing, Marcus Azzini, Willem van Berkel, Erik J. Dekker, Laura Johannes, Daniëlle van de Ven, Dries Verhoeven, Erik Whien, Hannah van Wieringen volgt nog: ,,En u.”

Dat je zelf in de festivalvoorstelling ’U bevindt zich hier’ van Dries Verhoeven gaat meespelen, is al meteen na het kaartjes scheuren duidelijk. Alle toeschouwers moeten de schoenen inleveren in ruil voor een sleutel van een hotelkamer. Ook jassen en tassen moeten bij de balie achterblijven.

Zo op kousevoeten en jasloos hoor je eigenlijk al een beetje bij de theatrale troupe zelf. Al ben je nog niet een-twee-drie volleerd acteur, je doet volop mee aan wat de makers hun ’ervaringstheater’ noemen.

„Ga je kamer maar zoeken”, krijgt iedereen te horen, en daar scharrel je door een duister gangetje naar het kamernummer van je sleutel. De kamer zelf bevat slechts een bed en een schrijfplankje. Drenzende luchthavenmuziek weerklinkt. Even zien wat te doen, want aangezien de bagage je bij de ingang al is afgenomen, hoef je die ook niet uit te pakken.

Ritselderitsel: er is post voor u! Zwijgend maar dringend wordt er een formulier onder de deur doorgeschoven. Daarop staan vragen die antwoorden behoeven. ’Wat heb je vannacht gedroomd?’ ’Waar had je vandaag een tekort aan?’ ’Waar ging je laatste telefoongesprek van vandaag over?’

Het formulier met antwoorden moet weer onder de deur naar de gang worden geschoven, en dan komt de briefwisseling met de onbekende aan de andere kant van de deur pas echt op gang. Het formulier komt namelijk terug de kamer in met wedervragen. (’Als je geen zeeman werd, wat ben je dan wel geworden?’)

Een stem verzoekt de toeschouwer op bed te gaan liggen. Dan blijkt dat het plafond een spiegel is, waarin je jezelf ziet liggen. Vrijwel ongemerkt maar onafwendbaar tilt het plafond zich op, hoger en hoger de lucht in, waardoor je ook de, gespiegelde, andere gasten in hun schemerige kamertjes ziet liggen.

Het is nacht, de plattegrond van gangen en kamers wordt een nocturn labyrint waarin de spelers met zaklantaarns ronddolen. In die spiegels zie je dat gasten worden opgehaald en weggeleid. Straks is het jouw beurt. Ja hoor: klopklopklop, kom maar mee, en neem je kommetje met suiker maar mee. Iedereen doolt nu particulier achter het hotelpersoneel-met-lichtjes aan, om van een duister tiepje iets in de mond gelegd te krijgen. Wat proefondervindelijk een poffertje blijkt.

Terug in de eigen kamer is de nacht nog niet ten einde. Als in een droom dwalen nu stemmen door de gangen, die de (op de formulieren ingevulde) namen van de toeschouwers roepen, dus ook je eigennaam. Het heeft niets met een nachtmerrie te maken, eerder met een aangename microhallucinatie.

Terwijl het spiegelplafond even gewiekst als geruisloos op de wanden terugzakt, zingen – nee: prevelen – de stemmen zich een weg door de nacht. De reis is vindingrijk volbracht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden