klein verslag

Lief zijn helpt tegen novemberblues

Virgil van Dijk troost scheidsrechter Ovidiu Hatega na Duitsland-Nederland.

Goed, ik keerde somber huiswaarts na een deprimerende zoektocht naar een winterjas, want die winter klopt nu toch hard op de deur en de vulling zakt uit mijn oude jas.

Deprimerend was het winkelaanbod, die treurige rekken met grauwe jassen, met of zonder capuchon, of ­donkerblauwe of donkergroene, van liefdeloze, meest Aziatische massa-productie tot veel te dure, pretentieuze en gehypete merken als Canada Goose of Tommy Hilfiger.

Alles stond me tegen, maar misschien was het de novemberblues die me te pakken had. Je moet sterk in je schoenen staan om kleding te kopen.

Thuis trof ik mijn dochters aan, beide op de bank liggend, onder dekens, terwijl ze keken naar de zoveelste aflevering van ‘Friends’, de aflevering waarin het tussen Rachel en Joey erotisch begint te knetteren, maar ze vanwege hun oude vriendschap geforceerd afstand proberen te houden.

Ik zei: moeten jullie niet eens aan de slag (er was weer een toetsweek op komst) en ze zeiden ja, ja alleen deze nog afkijken, en ik zei ja maar jullie kijken hier vast al uren naar (want dat doen ze) en jullie moeten echt aan je huiswerk, want dit is voor jullie allebei een beslissend eindexamenjaar (alsof ze dat niet wisten) en toen ze vervolgens bleven kijken naar Rachel en Joey en Ross, begon ik mee te kijken en nam vanwege de bezette bank plaats in het stijve stoeltje bij het raam.

Rachel is dus net zwanger (van wie ook weer, vroeg ik, van Ross, riepen mijn dochters) en omdat ze zwanger is, voelt ze zich ‘erotisch geladen’, waarop Joey vraagt of dat academische taal is voor ‘geil’. Ik zat er een tijdje naar te kijken, tot het einde van de aflevering, waar Rachel en Joey samen in een grote stoel naar ‘Cujo’ kijken, een film over een enge hond, en Rachel steeds meer bij Joey wegkruipt met de handen voor haar gezicht, een beetje zoals wij thuis kijken naar ‘The Haunting of Hill House’, als de vrouwen in mijn huishouding een kussen voor hun gezicht houden en ik mijn oren dichtstop om niet te schrikken van die gemene geluidseffecten, die gelukkig aangekondigd worden door een sonore lage brom.

Lief hoor, Rachel en Joey, en ik vergat mijn winterjassendrama, dat me heel eenzaam en somber had gemaakt en begon aan de mooie kleine dingen van het leven te denken: de luierende dochters onder hun dekens en Virgil van Dijk.

Een ongewoon beeld

Zag u ook dat moment na afloop van Duitsland-Nederland, dat moment waarop de grote Virgil van Dijk teder het hoofd van de kleine Roemeense scheidsrechter pakte en tegen zijn borst drukte? Het was een ongewoon beeld dat om verklaring vroeg.

De scheidsrechter had bij het handenschudden tranen in zijn ogen en Virgil moet hebben gevraagd wat hem scheelde en de scheids zei hem dat zijn moeder pas was overleden, waarop Virgil zijn hoofd omvatte om hem te troosten. Het was maar een kort ogenblik en de scheidsrechter kneep snel met twee knijpende vingers de tranen uit zijn ogen, maar het beroerde een snaar bij vele televisiekijkers, misschien ook omdat ze elk met hun novemberblues kampten, maar het was zo aangenaam zoveel empathie en beschaving te beleven van de man die daarnet nog met een machtig been de verdediging van de grote Duitsers had verbrijzeld.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. 
Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden