Review

Lichtvoetige ’Lustige Witwe’ bij Opera Zuid

Sandra Kooke

Opera Zuid en het Limburgs Symphonie Orkest olv Jan Stulen. Gezien: 18/11, Theater aan het Vrijthof, Maastricht. Nog te zien: 24/11, Lucent Danstheater, Den Haag; daarna tournee t/m 12/12.

Hij is een aristocraat, zij een gewoon meisje, voor wie hij zijn neus ophaalt. Jaren later, als zij een goede partij heeft getrouwd en sociaal is opgeklommen, staan ze weer tegenover elkaar en bloeit de liefde nog een keer op. Bij Tsjaikovski’s ’Jevgeni Onjegin’ is de tragische conclusie dat de kansen zijn verkeken, bij Franz Lehárs ’Die lustige Witwe’ komt er alsnog een bruiloft van. Maar dan moeten eerst de trotse, gekwetste harten smelten.

In de vrolijke wereld van Lehár is dat niet moeilijk. Er stroomt zoveel champagne, er klinken zoveel walsen, dat moeilijk doen geen optie is. Daarom vinden de weduwe en haar graaf Danilo elkaar na een uurtje of twee om elkaar heen draaien.

Opera Zuid heeft een lekker ongecompliceerde voorstelling gemaakt van deze operette. Regisseur Stephan Mettin oogstte in maart van dit jaar hoon met zijn regie in Mozarts ’Don Giovanni’, ook bij Opera Zuid. Hij dacht Mozart een handje te helpen door alle recitatieven te schrappen. Kennelijk geschrokken door de ophef heeft hij ’Die lustige Witwe’ nu zo conventioneel mogelijk ten tonele gebracht. Daarbij concentreert hij zich op het liefdesverhaaltje. Dat graaf Danilo een leeghoofdige nietsnut is, doet niet ter zake. Dat de miljoenen van de weduwe voor het speelgoedstaatje Pontevedro behouden moeten worden, speelt nauwelijks een rol.

Het resultaat is een lichtvoetige operette, die van begin tot eind voor vrolijk vermaak zorgt. Het decor is een lust voor het oog. Met kleine lichtjes in een zwarte achtergrond, ronde verschuifbare panelen van rode rozen en verrijdbare tafels met witte tafelkleden en champagneflutes is de mondaine sfeer van de hogere kringen simpel geschetst. De chique kostuums, met hier en daar een folklore-element, verhogen het kijkplezier.

’Die lustige Witwe’ gaat over romantiek, maar meer nog over de lastige verhouding tussen de seksen. Dat biedt gelegenheid voor talloze komische situaties – het langdurig kluchtig spellen van een brief, het verstoppertje spelen van de geheime geliefden – en daar weet regisseur Mettin goed raad mee.

Ook het spel van de zangers, aangevuld met dansende ’grisetten’, heeft hij goed geregisseerd. Iedere graaf, baron of danseres heeft een eigen karakter gekregen.

Het Limburgs Symphonie Orkest onder leiding van Jan Stulen weet goed raad met de vrolijke walsen en meezingers. De zangers worden uitstekend begeleid.

De cast bestaat voornamelijk uit jonge Nederlandse zangers, die het er heel behoorlijk vanaf brengen. Zijn Jeroen de Vaal als Camille de Rosillon en Rolf Schneider als baron Mirko Zeta vocaal wat bleekjes, Machteld Vennevertloo is een overtuigend flirtende Valencienne, de Duitse acteur Roman Kohnle een grappige Njegus met zijn beweeglijke gezicht en Willem de Vries een gemakkelijk zingende en acterende graaf Danilo.

Maar het oog en oor worden onherroepelijk getrokken door Francis van Broekhuizen die een heerlijke weduwe is: een pittige en potige tante met een krachtige stem, al is die nog niet zo subtiel als je zou wensen voor deze rol. Maar met haar directheid en gevoel voor humor ontstijgt ze de slappe Pontevedrijnse jetset met gemak.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden