Leonardo en Kate laveren adembenemend tussen venijn en tederheid

Toen Richard Yates in 1961 met ’Revolutionary Road’ zijn eerste (en naar eigen zeggen beste) roman publiceerde, had hij vast niet voorzien hoe invloedrijk zijn schets van een huwelijk in een Amerikaanse suburb halverwege de jaren vijftig zou worden. En toen hij in 1992 op 66-jarige leeftijd met een oeuvre van zeven romans overleed, kon hij evenmin deze verfilming voorzien die de intelligentie, humor en genadeloosheid van zijn werk (bijna) evenaart.

Toen Richard Yates in 1961 met ’Revolutionary Road’ zijn eerste (en naar eigen zeggen beste) roman publiceerde, had hij vast niet voorzien hoe invloedrijk zijn schets van een huwelijk in een Amerikaanse suburb halverwege de jaren vijftig zou worden. En toen hij in 1992 op 66-jarige leeftijd met een oeuvre van zeven romans overleed, kon hij evenmin deze verfilming voorzien die de intelligentie, humor en genadeloosheid van zijn werk (bijna) evenaart.

De klassieker ’Revolutionary Road’ is bejubeld om z’n tijdsbeeld, z’n weergaloze ontleding van de droom die de voorstad in naoorlogs Amerika beloofde te vervullen. Maar Yates zag zijn verhaal breder en de Britse regisseur Sam Mendes heeft exact dat standpunt overgenomen.


Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

Frank en April Wheeler (Leonardo DiCaprio en Kate Winslet), allebei dertig, vinden zelf dat ze eigenlijk niet thuishoren in de suburb in Connecticut waar ze ter gelegenheid van hun eerste kind zijn komen wonen. Frank forenst dagelijks naar een duffe baan in Manhattan, April is huisvrouw. Het besef dat ze inmiddels toch volkomen zijn ingeburgerd in een gemeenschap die draait om kinderen en barbecues, brengt April op een geweldige ingeving: „We emigreren naar Parijs!” Je ziet het ze doen. Maar ze doen het niet.

Dagdromen, conformeren, vrij zijn, verantwoordelijkheid nemen, ’realistisch’ blijven, wat wordt een volwassene in het moderne leven geacht te doen? Conformeren wint het meestal. Mendes waakt ervoor te vervallen in een gemakzuchtige jaren vijftig satire en evenmin schiet hij voor open doel op de suburb die in zijn eerdere ’American Beauty’ wel hoongelach mocht oproepen. Hij concentreert zich, met zijn bedreven hoofdrolspelers, op het wonderlijke fenomeen van de romantische relatie die even makkelijk grootse gedachten en idealen als intense frustraties en levenspijnen kan aanwakkeren, een fenomeen dat zich in willekeurig iedere binnenstad of vinexwijk kan afspelen. De filmmaker houdt de personages gevangen in bedeesd gekleurde interieurs met lage plafonds, dikke tapijten en gebloemd behang, en terwijl drank vloeit in burgerlijk decadente hoeveelheden, laveren April en Frank tussen tederheid en venijn. De machteloosheid waarmee ze hun dialogen zien ontsporen in woest kolkende wreedheden is adembenemend en hartverscheurend om naar te kijken. Waarom de film niet zo grandioos wordt als het boek? Omdat Yates uitblinkt in grimmige monologues intérieurs en geraffineerde observaties die nu eenmaal niet in film te vangen zijn. Dus toch maar het boek lezen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden