Review

Lekker dobbelen in Loosdrecht

Bezoekers van het IDFA kunnen na een vertoning aangeven of een documentaire ’briljant’ is of eerder ’hopeloos’. Met het inscheuren van het stembiljet kan het publiek bepalen welke documentaire vrijdag de Publieksprijs krijgt. Allicht dat er deze week goed naar de zo ontstane toptwintig wordt gekeken, niet alleen door bezoekers die wijs proberen te worden uit de ruim driehonderd documentaires, maar ook door professionals – denk aan inkopers van documentaires.

De productie die nu de eerste plaats bezet, is van Hollandse makelij: ’The Rainbow Warriors of Waiheke Island’. Regisseuse Suzanne Raes gaat op bezoek bij oud-bemanningsleden van de Rainbow Warrior, het vlaggenschip van milieuorganisatie Greenpeace dat op 10 juli 1985 in Auckland door bommen van de Franse inlichtingendienst tot zinken werd gebracht. De ’briljante’ documentaire is mede-geproduceerd door Willemien van Aalst, oud-adjunct-directeur van IDFA.

Niet in de toptwintig, maar wel present in de zeventien documentaires tellende competitie om de Joris Ivens Award: ’The Player’, een film over gokverslaving van John Appel, die tien jaar geleden al eens de hoofdprijs won met het portret ’André Hazes – Zij Gelooft In Mij’. ’The Player’ ging afgelopen weekend in een volgepakt Tuschinski in première, waarbij de lachsalvo’s in de zaal werden veroorzaakt door één man: Harry, de moppen tappende bookmaker bij de paardenraces.

Harry is de man van de nu al legendarische uitspraak ’Lekker dobbelen in Loosdrecht’. Hij bleek de gedroomde hoofdpersoon voor een avondvullend portret, een komediant en een tragicus ineen. Maar Appel bleek aan de hand van foto’s en herinneringen ook iets over zijn eigen gokkende en frauderende vader te willen vertellen, en daarmee over zichzelf, en er moest ook nog een praatgrage oplichter in de koepelgevangenis in Haarlem worden belicht, en een zwijgzame casinobezoeker in het buitenland die bij het winnen een soort goddelijke uitverkorenheid zei te voelen.

Interessante thematiek, die roes van het winnen, die continue zoektocht naar gevaar, maar waarom nou vier films in één gepropt? De heren gokkers hadden prachtige afzonderlijke portretten op kunnen leveren. Zoals André Hazes tien jaar geleden zijn eigen docu kreeg, zo had ’Harry, de bookmaker van de paardenraces’ er ook wel een mogen krijgen. Wat een prachtig karakter, al die scheve moppen over de seksualiteit van vrouwen, die allemaal terugslaan op die grote, eenzaam chocomel drinkende man.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden