Review

Lee Hazlewood, cultfiguur met craquelé

Sample-recept: meng de stem van Johnny Cash met die van William Burroughs en laat een nacht in whiskey weken. Draai de bassen vervolgens voluit en voilà, de bronstige bariton van Lee Hazlewood.

Op 72-jarige leeftijd maakte de Amerikaanse producer/singer-songwriter dinsdag zijn Nederlandse debuut in Paradiso. Onwrikbaar genesteld achter een muzieklessenaar liet hij zich koesteren door een jonge band, die respectvol zijn songs omlijstte. Even honkvast op stoeltjes gezeten ondergingen zijn fans de gezongen autobiografie van een veteraan, die tot cult-figuur is uitgegroeid.

Hazlewood behoort met Serge Gainsbourg en Burt Bacharach tot de herontdekte krachtbronnen van de popmuziek. Alledrie componeerden evergreens -in eigen of andermans vertolking- die in de gouden jaren zestig te licht werden bevonden. Postuum ontvingen ze vanaf de jaren negentig alsnog de grote herwaardering. Aanvankelijk via de camp-attitude van de Easy Tune-beweging, naderhand werden ze met tribute-albums gecanoniseerd tot pop met een grote P. Zo uitte Elvis Costello zijn bewondering voor Bacharach op het album 'Painted from memory' (1998) en culmineerde de Gainsbourg-verering in de compilatie 'I love Serge' (2001).

Hazlewood werd vanaf begin jaren negentig onderwerp van artistiek gemotiveerde stalkers. Uiteindelijk verscheen dit jaar 'Total Lee' waarop ondermeer Calexico, Jarvis Cocker, Evan Dando en Tindersticks hun waardering voor de maestro eindelijk mochten uitleven.

Hazlewood's status is overigens op meer gebouwd dan diens unieke, erotiserend timbre. Als producer en componist vervulde hij een pioniersrol. Lee vond de met galm omgeven 'twangy' gitaarsound van Duan Eddy uit, was de leermeester van geluidsgoochelaar Phil Spector en bovenal de coach van Nancy Sinatra. Onder Hazlewood's handen transformeerde Nancy tot tankgirl avant la lettre met hits als 'These boots are made for walking' en 'How does that grab you darling?'. De donzen duetten tussen Nancy & Lee, flemend in 'Some velvet morning' en country-getint in 'Jackson', verrieden een gewaagde variant op 'Belle & het beest'.

Vol zelfspot stipte Hazlewood In Paradiso al die facetten aan. Over het effect van zijn teksten: ,,Ik sta te boek als de man van dubbele bodems. Clinton zou ze direct begrijpen maar Bush moet je nog alles uitleggen.'' Zulke onderhoudende intermezzo's vloeiden prachtig over in parlando gezongen liedjes waarin de imposante orkestraties helaas vervangen waren door toetsende electronica. Ondertussen versterkte het craquelé op Lee's stembanden de relativering waarmee hij zijn eigen carrière overzag. Ontdaan van cynisme reageerde Hazlewood verguld op de herwaardering die hem terecht ten deel viel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden