null Beeld

Tv-columnMaaike Bos

Laveren tussen snoeihard en wonderschoon

Hoe kun je al die originele, verschillende tv-programma’s met elkaar vergelijken? Dat is steevast de vraag bij de Zilveren Nipkowschijf, de prijs voor het beste programma van het jaar. Woensdag na het juryoverleg maakte voorzitter en collega Renate van der Bas samen met Angela de Jong (AD) de nominaties bekend in De vooravond.

Voor wie het gemist had: cabaretiers Niels van der Laan en Jeroen Woe werden genomineerd met hun zaterdagavondshow Even tot hier (BNNVara) vanwege hun ‘geestige, muzikale en soms snoeiharde’ satire in dit corona- en verkiezingsjaar. Nieuwsuur (NOS) kreeg de nominatie om de scherpe lijsttrekkersdebatten en degelijke pandemieverslaggeving in een tijd waarin meningen betere soundbites leveren dan feiten, en de NPO ongelooflijk snijdt in journalistiek en informatie.

Ook Coen Verbraaks documentaireserie Srebrenica – de machteloze missie van Dutchbat (BNNVara) kwam in de selectie. Hij liet de verguisde oud-militairen van Dutchbat eindelijk hun verhaal doen over de genocide die ze in 1995 niet hadden kunnen voorkomen, en waaraan ze volgens de Hoge Raad zelfs voor 10 procent medeplichtig waren. Ze liggen 26 jaar later nog wakker van alles wat ze niet konden doen, vertelden ze indringend in de camera.

Op zoek naar gewicht, evenwicht en glans

In een filmzaaltje, ver uit elkaar gezeten, besprak de jury van tv-recensenten (onder wie Bas & Bos) en mediajournalisten het afgelopen televisiejaar op zoek naar gewicht, evenwicht en glans, liefst met maatschappelijke impact erbij.

I.M. dan? Die intense serie over Ischa Meijer (Ramsey Nasr) en Connie Palmen (Wende Snijders) was volgens de één wonderschoon (“Het is Michiel van Erp na Ramses wéer gelukt”), maar ja, volgens de ander lag het intense er te dik bovenop.

De kinderen van Ruinerwold kwam ook voorbij, die ongelooflijke BNNVara-serie van Jessica Villerius over de afgezonderde en mishandelde kinderen van vader Gerrit Jan van D. Maar was de storytelling zelf ook verbijsterend? Genoeg vragen bleven open, en vanuit journalistiek perspectief liet Villerius zich wel erg leiden door wat deze vier kinderen wilden vertellen.

Wonderlijk dat Klassen niet op de nominatielijst kwam

Zo werd elk programma afgetast, en na de stemming onder dertien juryleden ben je dan soms verbaasd welke titels het niet hebben gered. Collega’s van Telegraaf tot Trouw vertegenwoordigen verschillende bloedgroepen in de samenleving, en leggen in hun stem andere accenten. Het was ook wonderlijk dat de serie Klassen niet op de nominatielijst kwam. Met deze ‘opvolger’ van Schuldig, dat in 2017 bijna unaniem de Nipkow won, gaven makers Ester Gould en Sarah Sylbing weer zo’n slinger aan een maatschappelijk probleem: klassenongelijkheid. Maar kwamen de ‘personages’ weer net zo goed uit de verf? Als andere goede programma’s zich dan inventief aan de lockdown hebben aangepast of anderszins kwaliteit aan momentum paren, blijkt na stemming opeens dat Klassen een puntje tekortkomt.

Of de laatste Ruben Terlou: De wereld van de Chinezen. Of Het zaad van Karbaat. Of RTL’s Lego Masters. Nou ja, dat had ik wel willen noemen, zoveel lol hadden wij thuis met de kinderen erbij. Maar ja, een vrij simpel, en Brits format. Er is in ieder geval goeie tv, dat is het allerbeste nieuws.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden