RecensieTheater

Laura van Dolron staat voor een éénkoppig publiek

Laura van Dolron, tegenover een publiek van één persoon. Beeld Moon Saris
Laura van Dolron, tegenover een publiek van één persoon.Beeld Moon Saris

De Nieuwe Laura
Laura van Dolron
★★★★

In je eentje het voltallige publiek bij een toneelvoorstelling zijn. En nog wel in een nu gesloten theater. Zo’n uitnodiging roept ongemak én nieuwsgierigheid op.

In een bioscoop is een verder ­lege zaal geen enkele belemmering om voluit in een film op te gaan, maar in het theater? Theater leeft juist bij de gratie van elkaars adem. Onderling en wederkerig, in de zaal en met de speelvloer. Hoe meer mensen, hoe gevoeliger emotie mee­beweegt in louter adem.

In de kortstondig versoepelde lockdown, toen je met maximaal dertig mensen naar binnen mocht, voelde dat al flink kil. En nu, in dezelfde week dat haar nieuwe voorstelling De Nieuwe Laura in première zou gaan, speelde performer Laura van Dolron deze elke dag voor een slechts éénkoppig publiek. In het Amsterdamse theater Frascati.

Dat is bij uitstek ervaringstheater. Per definitie subjectief getint. In vrijwel al Van Dolrons werk het persoonlijke uitgangspunt. Ditmaal bevindt de recensente zich als vanzelf in een vergelijkbare positie. Niks neutraal ergens in de zaal zitten.

Welk effect heeft dan een lach van mij?

Vooraan, in het midden is de mij toegewezen stoel. Elkaar begroeten is opeens niet ongewoon. Net zomin als het kennismaken met Van Dolrons geliefde. ­Verzacht diens (coronaproof) aan­wezigheid mijn eenzaamheid of versterkt dat juist mijn alleen-zijn? Zodra Van Dolron intieme details over hun relatie te berde brengt, besef ik hoe ongemak­kelijk dit ook voor hem kan zijn. Immers, als ze het over hun relatietherapie, meer of minder seks, een onhandige reactie op haar huilbui heeft, is het haar kijk en kan hij niks terugzeggen. Maar ook: welk effect heeft dan een lach van mij?

Thema van de performance is de verhouding tussen theater en de wereld erbuiten. Via ogenschijnlijk lukrake anekdotes over optredens in tbs-klinieken, kritiek van collega’s of gedachten over een begrip als less is more. De manier waarop deze Laura het verschil tussen ‘Laura-werk en Laura-privé’ bepeinst, maakt je des te meer bewust van elkaar, ­elkaars relatie en professie. Het in onafgemaakte zinnetjes praten, het langs de neus weg van de ene naar de volgende associatie verspringen, wekt de indruk dat ze improviseert. Toch is de tekst volledig uitgeschreven. Dat is het knappe van haar presentatie.

Achteloos tot doordenkertjes over eigen werk en privé

De Nieuwe Laura is tevens een terugblik. Vaak gebracht als een haarzelf verrassend inzicht in eerdere ervaringen. Zo verleidt Van Dolron jouw brein haast achteloos tot doordenkertjes over eigen werk en privé. En zo wordt het alleen-zijn zomaar een samenzijn. Die gewaarwording zal de toekomstige toeschouwer op de theatertour, zodra dat weer mag, missen. Het fysieke samen zal dat vergoeden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden