Lange avonden

Na vandaag gaat de stekker eruit. Even geen televisie meer. Geen radio ook. Geen nieuws. De avonden zullen lang zijn, de schemering eindeloos. Zwijgend zitten we aan tafel, door stilte omsloten. Heel af en toe is het geritsel van papier hoorbaar als een pagina wordt omgeslagen. Ik hoor het bloed in mijn hoofd ruisen. Dan -om de stilte te verbreken -zegt iemand: ,,Koffie?”Moeilijke avonden. Het is als wanneer je gezin je een weekend verlaat: je verheugt je op de vrijheid maar voelt alleen maar leegte. Zoveel dat je had willen doen, maar niets komt uit je vingers. De tijd tikt weg.

Er zijn, zo heb ik me laten vertellen, mensen die zonder televisie leven. Hoe ziet zo'n leven eruit? Waar spreken zulke mensen over als ze ' s ochtends op kantoor komen? Waar spreken ze thuis over, met elkaar? Waarschijnlijk lezen ze boeken. Of bezoeken theatervoorstellingen. Waarschijnlijk zijn ze betere mensen.

Maar nee, geen slecht woord over televisie. Televisie kijken is een sociale plicht. Een dienst aan de gemeenschap. Neem het wielrennen. De Tour. Een echte televisiesport is dat geworden. Jongenstelevisie weliswaar, maar toch. Hoe had je nu mee kunnen praten over de val van Zabriskie vorige week, als je geen televisie had gekeken?

Zabriskie. Kenden we alleen van de film: ' Zabriskie Point' van Antonioni. En die noemde zijn film over de Amerikaanse jaren zestig -een aanklacht tegen de consumptiemaatschappij met muziek van Pink Floyd -naar het gelijknamige uitzichtspunt in de woestijn van Death Valley, waar hij de cruciale liefdesscène draaide. Vrijen in het verzengende zand: Death Valley is een van de heetste plekken op aarde.

Zabriskie Point is nu een geliefde plek voor toeristen en fotografen: je kunt er met de auto komen en bij zonsondergang is het uitzicht adembenemend. W. F. Hermans fotografeerde er, maar Hermans fotografeerde overal.

Zabriskie Point, zo staat er op een bord te lezen, is genoemd naar Christian Brevoort Zabriskie (1864-1936), een van de directeuren van een mijnonderneming. Van Poolse komaf maar met Neerlands bloed in de familie. Waarschijnlijk is hij verwant aan Hendrik Brevoort, een 17de-eeuwse café-eigenaar in New York, die weigerde een boom voor zijn deur te kappen zodat de bouw van Grace Church enkele meters verplaatst moest worden en Broadway daarom zijn beroemde knik kreeg, vanwaaruit een scherpe diagonaal door het strenge grid werd getrokken.

Over al deze zaken kunnen we met elkaar spreken dankzij de val van David Zabriskie en de televisieregistratie ervan. En en passant lossen we aan de hand van die beelden ook nog een groot raadsel op. Want waarom viel Zabriskie daar op dat rechte stuk? Een stuurfout? Materiaalpech? In verband met ' sponsorbelangen' zou dat laatste volgens commentator Maarten Ducrot wel eens geheim kunnen worden gehouden. Zabriskie zelf zweeg. Maar kijk naar dit bevroren beeld, genomen vanaf de motor, en het is op slag duidelijk.

Het was de ketting.

Ik ga hem de komende weken heel erg missen, de televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden