Review

Lang Lang speelt virtuoos en bovenal puur en sympathiek

Al enige jaren is de jonge, Chinese pianist Lang Lang bezig de wereld aan zijn voeten te krijgen. In China en Amerika is hij een ware hype. In ons land heeft Lang Lang al met orkest gespeeld. Zondag maakte hij eindelijk zijn recitaldebuut in het Concertgebouw, en hoe!

Christo Lelie

De indruk van een supertechnicus, wiens vingers de piano in alle gradaties kunnen doen fluisteren, zingen en bulderen, maakte hij volledig waar. Maar gelukkig bleek hij nog meer in huis te hebben: een uitermate plezierige podiumuitstraling en vooral een volstrekt pure, muzikale expressie.

In tegenstelling tot de meeste van zijn landgenoten begrijpt Lang Lang, die uitsluitend in China is opgeleid, de kern en stijl van wat hij speelt echt. Men kan hem van een zekere neiging tot het overwaarderen van esthetiek betichten, maar zoals hij zondag speelde, stoorde dat geenszins.

De 'Abegg-variaties' van Robert Schumann, een jeugdwerk, sloot perfect aan bij de belevingswereld van de 23-jarige. Prachtig licht was zijn rechterhand, zij het dat hij minder langdurig het linkerpedaal had mogen indrukken. Desalniettemin liet hij de melodieën links met een schitterend cantabile en frasering horen.

In de Sonate in C, nr. 50 van Joseph Haydn, kreeg de vleugel opeens een heel andere, kristallijnen klank. Het werk klonk fris en gelikt, met in het Adagio voor het eerst deze avond ook de nodige diepgang.

Die diepgang kwam er nog meer in het middendeel van Schuberts 'Wandererfantasie'. Dit stuk klonk zeldzaam elegant, en allerminst stamperig, zoals het soms onder minder verfijnde pianistenhanden klinkt. Dat Lang Lang alle noten van deze lastige compositie raak speelde, leek vanzelfsprekend, zo trefzeker en ontspannen benaderde hij het klavier.

Als een rechtgeaard Chinees kon Lang Lang het natuurlijk niet laten muziek van eigen bodem te spelen. Begrijpelijk, maar ik vond de 'Eight Memories in Watercolor' van Tan Dun net niet sterk genoeg. Liever had ik Lang Lang in meer Chopin-werken gehoord dan die ene, werkelijk bloedmooi vertolkte Nocturne in Des, opus 27 nr. 2. De acht karakterstukken (een soort neo-Debussy in Chinese, pentatonische toonladders) van Tan Dun staken daar magertjes bij af, ook al is het pianistisch geraffineerde muziek en is Lang Lang de ideale pleitbezorger voor deze muziek.

In de 'Réminiscences de Don Juan' van Mozart/Liszt kreeg Lang Lang het publiek volledig mee. Het reageerde uitbundig na het supersnel gespeelde slot van dit lastige werk. Toch was het juist daar dat de virtuoos zijn hand overspeelde: in de afsluitende 'Champagne-aria' had de theatrale expressie te lijden onder virtuoze overmoed, waardoor het zelfs technisch een enkel moment uit de hand liep. Maar de rest van het werk had Lang Lang verrukkelijk gespeeld, zangerig, geestig en orkestraal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden