Rosa van Leeuwen als Lampje. Beeld Phile Deprez

Recensie Jeugdtheater

Lampje is zó levensecht dat het lijkt alsof ze uit het boek tevoorschijn is gesprongen

Lampje
Maas theater en dans
★★★☆☆

“Ach, dat kind daar met die dweil. Toe maar, nou ja, wat denkt ze wel. Gaat dát kind leren lezen?” De muzikanten van de band Awkward in de voorstelling ‘Lampje’ lachen het meisje uit en zingen een treiterig liedje. Maar hoe moeilijk Lampje het ook heeft, net als in het bekroonde boek van Annet Schaap laat ze zich ook in de theatervoorstelling van Maas niet op haar kop zitten.

Regisseur Moniek Merkx moet er een hele kluif aan hebben gehad om het vuistdikke jeugdboek vol grillige avonturen en gedachtenspinsels naar een familievoorstelling te vertalen, maar Lampje is zó levensecht dat het lijkt alsof ze uit het boek tevoorschijn is gesprongen. Actrice Rosa van Leeuwen is de ster van de voorstelling. Ze speelt met droge humor een aandoenlijk meisje dat schichtig rondkijkt en onhandig beweegt en tóch precies weet wat ze wil. 

Een zoon die blaft als een hond

Lampje is de dochter van de vuurtorenwachter. Ze is maar twee weken naar school geweest, want ze zorgt voor haar manke vader. Iedere dag klimt ze de zestig trappen omhoog om het licht bovenin de toren aan te steken, maar op een dag zijn de lucifers op en strandt er een schip. Vader geeft haar een keiharde klap en daarom neemt de pinnige juffrouw Amalia haar mee naar een ander gezin. Daar begint het avontuur pas echt. 

In de openingsscène gebeurt er al genoeg voor een hele voorstelling, maar de samengebalde scène duurt zó kort dat je als publiek de helft mist. In het nieuwe gezin leren we Lampje beter kennen en vallen we van de ene verbazing in de ander. Een mismaakte jongen op het dak, een admiraal die rondmarcheert, een zoon die blaft als een hond en een vrouw die overal van schrikt. Carmen van Mulier, Anne Fé de Boer, Gianni Noten en Freek Nieuwdorp spelen met verve vijftien rollen en intussen praat Lampje met de stem van haar dode moeder. De scène-overgangen gaan soms zó snel en onverwacht dat je niet meer weet waar je naar moet kijken. Maar de toverachtige sfeer is goed getroffen en het coming-of-age-verhaal blijft stevig overeind.

Het kleurrijke decor van Sanne Danz is al net zo beweeglijk als het verhaal, met een vuurtoreneiland dat in een handomdraai verandert in een berg of keuken. Het dorp verandert in kleine huisjes op een berg en in de verte ziet Lampje de miniatuur vuurtoren. Wat de voorstelling zo ontroerend maakt is het verhaal van een meisje in het nauw dat zich dapper en eigenwijs haar weg door het leven vecht. Ze sluit vriendschap met de mismaakte jonge Edward en samen staan ze sterk. Voor altijd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden