CD Recensies

Lady Gaga daagt geen moment uit & andere muziektips

Deze week buigt de muziekredactie zich over de nieuwe Lady Gaga, het zoveelste project van Paul Banks en Spaanse orgelmuziek. Ook tipt muziekrecensent Klaas Knooihuizen enkele pareltjes die u niet mag missen. 

Klassiek

Loreto Aramendi
Orlos, Clarines y otros Nazardos (Hydre)
★★★★☆   

Wie op vakantie in Spanje een kathedraal binnenliep kan het niet zijn ontgaan: de barokorgels zien er totaal anders uit dan elders in Europa. Het meest opvallend zijn, naast de vaak met mannengezichten opgeschilderde pijpen, de uitbundige kransen van horizontale trompetten die uit de druk bewerkte orgelkas steken. Het zijn deze ‘chamades’ die luid schallend of snaterend de veel mildere klank van de andere registers overstemmen. Ze zijn onmisbaar in ‘batalla’s’, krijgsmuziek die in het oude Spanje zo in de mode was.

Bijzonder van de dubbel-cd ‘Orlos, Clarines y otros Nazardos’ is dat de jonge, avontuurlijke Baskische organiste Loreto Aramendi er niet alleen Spaanse stukken op speelt, maar tevens muziek uit andere Europese landen uit vijf eeuwen. Behalve in werken van Spaanse componisten als Blasco de Nebra, Bruna, Cabanilles en Correa de Arauxo, schittert ze in Buxtehude, Bach, Pachelbel, Corrette, Couperin, De Grigny, Frescobaldi en Sweelinck. Zelfs twintigste-eeuws Duits repertoire (Distler) klinkt voortreffelijk onder Aramendi’s handen. Dat komt niet alleen door haar virtuoze, fantasievol geregistreerde orgelspel, maar in belangrijke mate ook door de grote kwaliteiten van de twee historische topinstrumenten: het Echevarraía-orgel uit 1744 in de kathedraal van Salamanca en het Jordi Bosch-orgel van de parochiekerk Sant Andreu te Santanyi.

Zuid-Europese orgels bezitten soms naast pijpen echte trommels, bellen en vogelzangregisters. Zo niet de twee opgenomen orgels, maar toch horen we nachtegalen zingen, woeste trommelslagen in de battalla’s en castagnettes in een fandago: ze worden bespeeld door extra slagwerkers. Het effect is ronduit spectaculair! Het enige bezwaar dat tegen deze opmerkelijke dubbel-cd kan worden ingebracht is dat er weinig lijn zit in het bonte programma. De veelzijdigheid is echter tegelijk het aantrekkelijke van deze productie, die aantoont dat Spaanse orgels niet alleen in Spaanse muziek bespeeld hoeven te worden. (Christo Lelie

POP

Muzz
Matador
★★★★☆
               

Het moge duidelijk zijn dat zanger Paul Banks (42) niet stil kan zitten. De zanger trad al op als soloartiest, onder zijn eigen naam, onder de alias Julian Plenti, en ook nog samen met Wu-Tang Clan-rapper RZA. Maar we kennen hem natuurlijk vooral als frontman van indierockband Interpol uit New York – die stoerdere broer van de Editors.

Nu heeft hij samen met jeugdvriend en multi-instrumentalist Josh Kaufman en drummer Matt Barrick een nieuw gelegenheidstrio geformeerd: Muzz. Aanvankelijk plaatsten ze de eerste single ‘Bad Feeling’ nog anoniem op Soundcloud. Maar ja, dat stemgeluid herken je uit duizenden: Banks ongepolijste, nasale bariton.

In de hoogte zingt hij breekbaarder, gepijnigd, en bovenal minder staccato en korzelig dan bij Interpol. Die stijl past beter bij het lichtvoetigere Muzz – een eigen koosnaampje voor een analoge, organische rocksound, gelardeerd met gedragen strijkers en blazers.

Kaufman, bekend van Bonny Light Horseman, brengt fijne folk-invloeden met zijn heldere slidegitaar- en pianospel. En niet te vergeten: de jazzy drums van Barrick (The Walkmen).

Met uitschieters ‘Red Western Sky’ en ‘Everything Like It Used To Be’ krijgt Muzz wat weg van The National. Maar natuurlijk is de denderende waverock van Interpol nooit ver weg, zoals in ‘Knuckleduster’ met die opzwepende drums en dissonante fluit. Banks blijft altijd terugkeren naar zijn basis. (Frank Hettinga)

Lady Gaga
Chromatica (Universal Music/Interscope) 
★★★☆☆                  

Het nieuwe album ‘Chromatica’ van Lady Gaga puilt uit van de potentiële hitsingles. Zo is ‘Replay’ een nummer dat je al na één keer luisteren meezingt en zijn de vrolijke beats van ‘Alice’ absoluut onweerstaanbaar. En mochten de nummers het niet geheel op eigen kracht redden, dan kunnen de gerenommeerde gastzangers het laatste duwtje geven.

Het nummer ‘Rain on me’, dat Gaga opnam met Ariana Grande, is in Amerika al een nummer-1-hit en dankzij de samenwerking met K-popgroep Blackpink zal ook ‘Sour candy’ zijn weg naar de hitlijsten wel weten te vinden.

Afgezien van de commerciële potentie is Chromatica echter geen album om steil van achterover te vallen. Op haar zesde album grijpt Gaga namelijk veelvuldig terug op haar bekende mix van pop en dance. Soms lijkt het zelfs alsof ze haar eigen successen uit het verleden kopieert.

Bovendien valt ditmaal op dat de geest van Madonna wel erg nadrukkelijk boven de plaat zweeft. Met name het nummer ‘Babylon’ zou ook zomaar op een Madonna-album kunnen staan. En jammer ook dat op Chromatica geen enkele ballad te vinden is, wat de plaat wat lucht had kunnen geven. Nu is Chromatica vooral een plaat die het goed zal doen op de dansvloeren, maar ook een album dat geen moment uitdaagt. (Saskia Bosch)

Chivv

Un4gettable Nights

Wanneer een van de meest maatschappijkritische rappers naar Ghana trekt om kennis te maken met het continent van zijn voorouders, dan verwacht je niet dat hij thuiskomt met een album vol liedjes over dure spullen, succes, feest en liefde. Toch is dat precies wat ‘Un4gettable Nights’ is geworden. Chivv is niet blind voor de geschiedenis, maar de ontspannen sfeer die hij voelde voert de boventoon. Een sterker statement kon hij niet maken.

Mala Rodríguez
Mala

In de zeven jaar sinds Mala Rodríguez’ vorige album is mainstreampop ontzettend veel krachtiger en veelzeggender geworden. De Spaanse nam afstand van de rauwe hiphop waarmee ze bekendheid verwierf. Zo werd ‘Mala’ een veelzijdige collectie van luchtige latinpop, tranentrekkende pianoballades en vurige clubtracks, waarop Rodríguez klinkt als de wereldster die ze nooit is geworden. Nu dan misschien?

Nicole Atkins
Italian Ice

Het staat er echt, achter op de hoes: 2020. Verder geen aanwijzingen dat ‘Italian Ice’ een nieuw album is. De traditionele americana, de grandeur van haar soulstem, de bluespiano, de subtiele discobeat; het had allemaal decennia geleden gemaakt kunnen zijn. Atkins brengt de liefde voor haar voorgangers met zoveel overgave dat het woord ‘gedateerd’ het laatste is wat opkomt. ‘Tijdloos’ dekt de lading beter.

Opera Alaska
The Stream

Achter de naam Opera Alaska gaan Moss-zanger Marien Dorleijn en jazzgitarist Marzio Scholten schuil. Een opmerkelijke samenwerking die wonderwel blijkt te werken, misschien omdat stem en gitaargeluid gevoelsmatig op dezelfde hoogte zweven. De twee geven elkaar alle ruimte om te schitteren. Sfeerrijk, dromerig en uitzonderlijk muzikaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden