Review

Kruidenheksje zoekt prins

Thomas en Anna-Clara Tidholm: 'De reis naar Ugri-La-Brek', vert. Cora Polet; Andréa Nève en Kitty Crowther: 'Eens komt mijn sprookjesprins', vert. Marjolein Kool; Beide Querido, ¿ 22,90 en v.a. 6 jr.

LIEKE VAN DUIN

Het Zweedse echtpaar Thomas en Anna-Clara Tidholm trok in Nederland al eerder aandacht, vooral met 'De dagen van Caspar' (1994), een prachtig spiritueel boek, met toverachtige naïviteit getekend, over een clown die via zijn wolk-aan-een-touwtje met de hemel verbonden is en de wereld op zijn kop zet.

Ook 'De reis naar Ugri-La-Brek' heeft een spirituele dimensie. Twee kinderen gaan hun verdwenen opa zoeken. Ze moeten wel, want papa en mama zeggen niets over opa's verdwijning. Het wordt een surrealistische zoektocht, waarin tijd en plaats vervagen. Per vlot reizen ze een soort Styx over naar 'de andere kant van de Wereld'. Daar vinden ze opa in een dorp dat Ugri-La-Brek heet: Dorp-Waar-De-Rook-Recht-Omhoog-Stijgt. Hij zit in een huisje bij de open haard en heeft het prima naar zijn zin.

De prenten hebben het quasi-nonchalante dat ook veel werk van Anna Höglund kenmerkt. De overgang van kinderspel naar droom verloopt vloeiend: vanuit een hoekje, linksboven in een prent, roepen papa en mama dat ze thuis moeten komen om naar bed te gaan, maar dat horen de kinderen al niet meer.

Op één na tonen de prenten daarna een naargeestige, kale wereld zonder mensen, met sporen van oorlog en verval. Ugri-La-Brek heeft iets onwezenlijks, alsof je er de stilte kunt horen. De huisjes staan er zonder samenhang in de sneeuw, als een haastig opgezet vluchtelingenkamp op de Noordpool, maar binnen in opa's huisje is het gelukkig warm en intiem. De kinderen zijn gerustgesteld en reizen terug. Papa en mama zeggen nog steeds niets, maar zíj tweetjes weten nu dat het goed gaat met opa. Een ontroerend slot van een merkwaardig boek. Waarom zeggen papa en mama niets over opa's dood? Waarom leven de kinderen in zo'n treurige flatwereld, waar de eenzaamheid vanaf spat? Heeft die leegte te maken met het niets zeggen van de ouders? 'De reis naar Ugri-La-Brek' roept net zoveel vragen en interpretaties op als 'De dagen van Caspar'. Het mag dan bekroond zijn met de Duitse Jeugdliteratuurprijs, het is schraler getekend dan 'Caspar' en mist het lichtvoetige daarvan.

De Belgische Kitty Crowther viel eerder op met 'Mijn koninkrijk' (1994), een klein maar fijn boekje over ruzie, met geraffineerd expressieve prenten. Ook in 'Eens komt mijn sprookjesprins' gaat het stevig toe. Griet is een jonge heks, op zoek naar een prins. Maar geen prins die haar wil, want mooi is ze niet. En dus tovert ze die prinsen één voor één om in wrattige padden. Griet slijt haar dagen in eenzaamheid. Maar de liefde komt van onverdachte kant, en dan leven ze toch nog lang en gelukkig.

Ook dit is een ongewoon prentenboek. Niet over een mooi lief meisje en een geijkte sprookjesprins, maar over een lelijk kruidenheksje en een verlegen dorpsbakker. De prenten zijn even expressief als in 'Mijn koninkrijk', maar veel verfijnder en gedetailleerder. Vooral Grietje's eenzaamheid thuis is, ondanks haar norsheid, ontroerend uitgebeeld, in een stijl die evenals in 'Mijn koninkrijk' soms aan Sylvia Weve doet denken. Een boekje met karakter.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden