Review

Kravtchenko laat gemengde indrukken na

'Meester in de muziek' is geen beschermde titel zoals in de schaaksport of in het oude gildewezen. Getuige de vele jonge pianisten die tegenwoordig in meesterseries optreden en die meesterklassen geven, is het meesterschap niet gekoppeld aan leeftijd, al is het de vraag of men een nog studerend iemand - feitelijk nog een gezel - meester kan noemen.

Christo Lelie

Deze overwegingen kwamen bij mij op na het beluisteren van het recital van de 22-jarige-pianiste Anna Kravtchenko. Zij speelde zondagavond in de Grote Zaal van het Concertgebouw in de serie Meesterpianisten.

De Oekraïense pianiste is zonder meer een zeldzaam groot pianotalent. Al op haar zestiende won zij het Busoni-concours in Italië, een pianocompetitie waarbij maar zelden de eerste prijs wordt toegekend. Zij heeft inmiddels al talloze internationale successen op haar naam staan. Bovendien werd haar debuut in de serie 'Meesterpianisten' in maart 1996 door publiek en pers, ondergetekende incluis, zeer goed ontvangen.

In 1996 schreef ik: ,,Zonder twijfel waren de sterkste eigenschappen van haar spel de uitermate rijke toon, de klankgevoeligheid en het luisterend spelen, dat nooit - ook niet in de moeilijkste passages - hoefde te wijken voor motorisch en fysiek pianospel.'' Helaas bleken deze kwaliteiten zondagavond in veel minder sterke mate aanwezig. Zodoende liet Anna Kravtchenko gemengde indrukken na. Het grootste probleem was haar toonvorming, die nu bijna voortdurend te luid, vaak scherp en in sommige werken te weinig gedifferentieerd was. Daarbij speelde de pianiste onstuimig en snel, zodat details en soms ook noten onder de vleugel vielen.

Vooral het 'Carnaval', opus 9 van Robert Schumann kreeg een te ongenuanceerde en te weinig poëtische vertolking. Dat het werken met mezzotinten en kleuren op dit moment inderdaad niet Kravtchenko's sterkste punt is, bleek in enkele Préludes van Debussy, die zij - met uitzondering van de laatste drie - vrij vlak uitvoerde.

Dat Anna Kravtchenko ook nu nog wel degelijk in staat is te kleuren en te orkestreren op de piano, liet zij aan het slot van haar optreden horen in de vijfde Sonate van Alexander Skriabin. In dit extatische werk liet ze plotseling naast een overweldigende klankorgie een veelheid aan nuances horen. Fraaie momenten waren er ook aan het begin van haar recital geweest, met name in het spannend gespeelde 'Largo e mesto' uit Beethovens Sonate in D, opus 10 nr. 3.

Dat deze avond na Kravtchenko's veelbelovende debuut in 1996 ietwat teleurstellend was, kan diverse oorzaken hebben. Waarschijnlijk is de spanning om zich andermaal te bewijzen er één van. Dat de pianiste nerveus was, en wellicht daardoor harder ging spelen, bleek uit de misslagen met de pink van haar rechterhand, vaak in sprongen. Dat wijst op een iets te grote spanning in arm en hand. Een andere oorzaak zou kunnen zijn dat de pianiste haar hele leven al les heeft van dezelfde docent en aan verandering toe is. In Charkov begon zij haar studie aan de muziekschool bij Leonid Margarius. Nadat deze aan de bekende pianistenacademie in het Italiaanse Imola ging lesgeven, volgde zij haar leermeester. Bij Margarius studeert ze nog steeds. Wellicht zouden andere docenten kunnen helpen om haar enorme talent tot het ware meesterschap te ontwikkelen. Als dat eenmaal zover is hoor ik haar graag nog eens terug, uiteraard in de Amsterdamse meesterserie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden