Recensie

Krachtiger dan Christine & The Queens kun je #MeToo niet verbeelden

Christine & The Queens trad in 2015 ook op in Nederland Beeld Joris Belgers

CONCERT
Christine & The Queens
Afas live

Het optreden van de Christine & The Queens is ongeveer drie kwartier bezig wanneer een papiersnipper vanaf het plafond eenzaam naar beneden dwarrelt. Een overblijfsel van een van de popshows die eerder deze maand in Afas Live plaatsvond, dat krachtig symboliseert hoe sterk de Française met haar vakbroeders en -zusters contrasteert. Voor haar geen confetti en vuurwerk. Vanavond krijgen we moderne dans.

Net als de zangeres lijken haar zes dansers van straat geplukt. Doorsnee types zijn het, en juist dat maakt ze zo eigenaardig in een popwereld die wordt bevolkt door opgedirkte modellen van het type waarmee shampoo- en parfumfabrikanten hun waren aanprijzen.

De grap is: ook bij Christine & The Queens staat seks(ualiteit) centraal, in woord en beeld. In haar teksten onderzoekt ze wat het is om queer te zijn. Maar hoewel de zangeres onder een opengeknoopt overhemd slechts een behaatje draagt, drukt ze haar seksualiteit nooit in je gezicht. Ze is er gewoon, in al haar soberheid en pracht.

Bevreemdend

Die soberheid maakt het aanvankelijk lastig om gegrepen te worden. Het optreden is vooral bevreemdend. Bij de opening zien we de dansers met elkaar kibbelen. Christine bestijgt het podium, de groep stuift uiteen. En dan? Wat is het verhaal? Wat is de functie van die Caspar David Friedrich-achtige landschappen op de achtergrond? Er is een storm, er is sneeuw; zijn dit de vier jaargetijden? Maar waarom? Wat zegt dit ons?

Hoewel antwoorden lastig te vinden zijn, wordt de verwarring langzaam maar zeker verdreven door fascinatie. De omslag komt tijdens een solo, als de dansers het veld ruimen en er visueel werkelijk niets te beleven valt. De vrouw die zo weinig doet om de aandacht te trekken ziet de concentratie bij haar publiek alleen maar groeien.

Net wanneer je je erbij neer hebt gelegd dat eventuele diepere lagen niet te bevatten zijn, speelt ze 'Goya soda' van haar nieuwe album 'Chris'. Terwijl ze zingt wordt ze door een van de dansers versierd. Of moeten we het aanranden noemen? Het is een spel van aantrekken en afstoten en uiteindelijk lijkt geen van beide meer te bevatten wat er precies gebeurt en wiens schuld dat is. Krachtiger kun je #MeToo niet verbeelden.

Lees ook:

De nieuwe identiteit van Christine & The Queens

Klonk Héloïse Letissier op de vorige plaat van haar band Christine & The Queens als de smachtende vrouw, wachtend op haar geliefde (m/v), nu zijn de haren gekortwiekt, is het laatste gedeelte van haar bandnaam doorgekrast en zijn de spierballen ontbloot. Hier is Chris.

'Ik wil niet de hele dag Christine zijn'

Muziekredacteur interviewde Héloïse Letissier in 2015. "Ik waak wel voor culturele toe-eigening. Ik ben zelf geen travestiet, ik ben geen queer. Het is niet aan mij om hun strijd te voeren."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden