Ik heb een droom

Koos Dijksterhuis droomt over een toendra vol met beren

Koos DijksterhuisBeeld Jörgen Caris

‘Vorige week droomde ik dat ik met mijn geliefde in een idyllische vallei wandelde: bossen, zonnetje, alles paradijselijk. Maar toen zag ik een beer, en nog één, en ineens herinnerde ik me dat in dit gebied, ver weg van de bewoonde wereld, drieduizend beren waren uitgezet. Ik vroeg me af hoe we hier ooit levend uit moesten komen. Ik wist dat dat gewoon niet ging lukken, en toen werd ik wakker.’

“Ik heb wel in de toendra gelopen waar ijsberen voorkwamen, en in de Indiase jungle waar tijgers zaten, en gekampeerd in een gebied met wolven. Maar deze nachtmerrie zal te maken hebben met mijn tocht, niet zo lang geleden, in een gebied met beren in Roemenië.

Ook in de kleine natuur kom je lugubere zaken tegen die fascineren, daar schrijf ik graag over. Neem de wormpjes in de anus van lijsters, die uitgepoept worden waarna barnsteenslakken ze opeten. In het slakkenlijf vermenigvuldigen ze zich. Die schaduwminnende slak wordt een soort zombie, hij wil opeens in de zon zitten. De parasieten kruipen in zijn voelsprieten, en beginnen te pulseren. Lijsters zien er een rups in, eten de slak op, en zo komen de parasieten weer in de kont van de lijster.

Meestal droom ik heel simpel, bijvoorbeeld dat ik een grote stern zie. Dan word ik blij wakker. Grote sterns zijn de balletdansers van de lucht. Maar ik geniet net zo van andere vogels: zilvermeeuwen die op het gras trappelen om wormen omhoog te krijgen, ze lijken dan wel in trance, dat vind ik zo mooi. Of het eerste oranjetipje. Die vlinder zie je meestal vanaf begin april, samen met pinksterbloemen.

Inspiratie

Ik had lang geen idee wat ik wilde worden. Ik heb mijn studie biologie afgebroken, maar ben wel afgestudeerd socioloog. Daarna kwam ik in Pakistan terecht, waar ik twee jaar lang heb gewerkt in een landbouwvoorlichtingsproject van de Pakistaanse overheid. In de Swatvallei – een afgelegen gebied waar ook Malala, de latere Nobelprijswinnares, vandaan komt. Het was vóór de Al Kaida-tijd, maar af en toe bezetten de baarden de hele vallei. Best aardige lui, ik stak een roos in hun kalashnikov, je kon grappen maken en theedrinken met ze. Ik dacht: als ik hier word vermoord, dan is het wel door een heel vriendelijke meneer.

Na terugkeer ben ik gaan schrijven, onder meer over natuur. Ik hoef alleen mijn tuin in – en ik heb maar een kleine, zij het ecologisch verantwoorde tuin – en ik heb al inspiratie. Als ik wat ga graven, kan het zomaar gebeuren dat ik een vreemd beestje tegenkom dat ik op waarneming.nl zet, waarna ik gefeliciteerd word met de bijzondere waarneming. Het Natuurboekdagboek is een goede reden om naar buiten te gaan, zintuigen op scherp – ik kan het iedereen aanraden. Ik hoop dat ik mijn verwondering op lezers overbreng.”

Koos Dijksterhuis (1962) verzorgt al elf jaar de rubriek Natuurdagboek in deze krant. Hij heeft nu volgens eigen berekening zo’n duizend afleveringen en een miljoen woorden geschreven.

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden