recensie

Koele spanning in project over geheugenverlies

‘Zooming in on Loss’ is eerder een installatie dan een dans- of theatervoorstelling. Beeld Rio Staelens

THEATER
Zooming in on Loss
WArd/waRD & Ann Van den Broek
★★★☆☆

Het zinnetje klinkt opnieuw: “They say it will take seven years”. Ook als de spreker de microfoon heeft losgelaten, worden de woorden nog herhaald. Als een mantra zingt de leus op den duur door je hoofd. Het bepaalt je gedachten, je geest, tegelijk krijg je er steeds minder vat op.

In ‘Zooming in on Loss’ duikt choreografe Ann Van den Broek in de gevolgen van geheugenverlies. Het is het tweede deel van een triptiek over dementie en de impact op zowel de patiënt als voor de naaste omgeving.

Hightech en abstract

De vorm waarvoor Van den Broek met haar groep WArd/waRD heeft gekozen, is hightech en abstract. Blikvanger is een technische ruimte midden op de speelvloer, een vierkant geraamte met allerhande apparatuur, van camera’s tot geluidskastjes. Lange, strak over de grond getrokken draden verbinden dat centrum met de wereld daarbuiten. Een tribune is er niet. Het publiek staat, zit rondom, ís die omgeving.

De toeschouwers wordt een mix van beeld en geluid voorgeschoteld. Drie performers wisselen elkaar af op een bankje. Eentje zit, de andere twee staan als op een ­familieportret achter hem. Totaal­shots zoomen in tot op één oog, terwijl almaar repeterende teksten en beats een ritmisch of soms juist krakerig geluid vormen.

Regelmatig stappen twee van de drie figuren buiten het vierkant, dat doet denken aan een hersen­kamer. Van een afstandje observeren ze vervolgens degene die zich nog binnen dat zenuwcentrum bevindt. Het continu afwisselen van die rollen van patiënt of juist naaste laat zien dat de impact van dementie voor de omgeving van de zieke al even ingrijpend is.

Contradictie 

Zooming in on Loss is eerder een installatie dan een dans- of theatervoorstelling. De contradictie tussen de uiterste precisie van technische handelingen en de neurotische ongrijpbaarheid van het thema is bevreemdend. Zonder voorkennis is de link met dementie niet vanzelf te leggen, wat een zwakte is. De vorm heeft zeker spanning, maar lijkt de experimentele fase nog niet ontgroeid.

Tegelijk is het strak gestileerde patroon met haperingen her en der intrigerend genoeg om naar te blijven kijken. Treurige schoonheid zit in de compositie van geestelijke aftakeling: het intrekken van de draden naar de buitenwereld, een dreunende hartslag, een steeds duisterder wordende ambiance, zwaar zuchten, enkele oplichtende momenten. En dan: “Now you are someone else”. Dat komt aan.

Lees ook:

Gestileerde hysterie komt vooral over als opgelegd

Zomaar opeens door een onbestemde angst bevangen stapt een echtpaar in theaterstuk ‘In wankel evenwicht’ ongevraagd bij zijn beste vrienden binnen. Hoe bewaren Agnes en Tobias het nu toch al wankele evenwicht in hun huis?

Hugo Borst strijdt voor betere ouderenzorg: ‘Het verpleeghuis van mijn moeder was symptomatisch’

De moeder van Hugo Borst is overleden. Toen zij in het verpleeghuis belandde, schrok hij van de kwaliteit van de zorg. Dus kwam Borst samen met Carin Gaemers in actie. Voor hun manifest werden ze gelauwerd met de Machiavelliprijs. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden