Review

Klassiek kan best geil zijn

Hoewel de dansvloer aardig volliep, hadden de uitsmijters van de Rotterdamse discotheek Now & Wow; vrijdag een erg rustige avond. Het publiek bestond dan ook voornamelijk uit klassiek-liefhebbers, die te hoop waren gelopen om Gergjev in zijn eigen festival eens in een andere omgeving te zien dirigeren.

Anthony Fiumara

Even excentriek als de Russische componist Alexander Skriabin was ook de keuze van de plek waar het Rotterdam Young Philharmonic onder leiding van Gergjev optrad. Skriabin doopte zijn vrijdag uitgevoerde orkestwerk 'Poème de l'extase' aanvankelijk 'Poème orgiaque'. Een titel die verwijst naar de wens van de componist om zijn geëxalteerde werk te laten eindigen met een enorme orgie.

Skriabin wilde nog meer zintuigen verzadigen met zijn muziek. Hij koppelde tonen aan kleuren en schreef in een werk als 'Prométhée' zelfs een orgel voor dat op iedere klank een ander palet tevoorschijn moest toveren. Een total concert experience (de term waar het Gergjev Festival dit jaar mee schermde) avant la lettre.

In discotheek Now & Wow; zag het festival al die elementen samenkomen. Als ruimte voor de menselijke paringsdans bij uitstek en als dé plaats waar lichteffecten ook andere zintuigen bedwelmen leek niets een kleurige muzikale uitspatting in de weg te staan. De ingehuurde drag queens moesten het publiek er van overtuigen dat klassiek ook best geil kan zijn, terwijl hippe vj's zich bogen over lichteffecten en videobeelden.

Toch werkte het ideetje niet helemaal. De omgeving nodigde uit tot gekeuvel tijdens Skriabins werken, waarvan de te zacht uitversterkte uitvoering zo plat klonk als een oude langspeelplaat. Hoe het Rotterdam Young Philharmonic speelde, was nauwelijks te horen.

Verder werd het visuele aandeel bepaald door preset-achtige videobeelden (van het soort dat je gratis bij je multimedia-software krijgt) en onduidelijk lichtgeknipper. Het mooist was nog de scratcher die in de pauze lekker bezig was met Skriabin-lp's op een harde beat. Toen ik na de pauze van 'Prométhée' minder kon horen dan van het publiek, werd het tijd om maar weer eens te gaan.

Skriabins weg naar het licht werd donderdag in de Rotterdamse Doelen voorafgegaan door Gustav Mahlers Zesde symfonie, een reis naar de poorten van de hel. De sublieme uitvoering van het Rotterdams Philharmonisch Orkest onder een geïnspireerde Gergjev kon zich meten met wereldtoppers op dit gebied.

Mahler is zelf de schok van zijn donker-grimmige Zesde nooit te boven gekomen, hoe hard hij in de symfonieën daarna ook heeft geprobeerd de aangerichte puinhopen te repareren. Klopte bij Beethoven het noodlot nog netjes aan de deur, bij Mahler heeft het een moker meegenomen en hakt het letterlijk met een paar rake klappen alle hoop aan gort.

Als je tenminste het lef hebt om de extremiteiten uit de partituur tot klinken te brengen. Na een fletse uitvoering van Berio's bewerkingen van Mahler-liederen (het klonk alsof er nauwelijks was gerepeteerd) dreef de welhaast manisch dirigerende Gergjev zijn Rotterdamse orkest donderdag tot het uiterste in Mahlers duistere visioen. Alles was gezien, elk akkoord even mooi geplaatst en elke melodie even indringend gezongen. Gergjev en Rotterdam op hun best.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden