Opinie

Kinderen herkennen de Van Manen 'move'

'Mix4Kids' noemt Roel Voorintholt zijn programmering bij Introdans Ensemble voor de Jeugd. Eigentijdse taal voor klassiek graaien. Simpel gezegd komt het er op neer dat hij ook kinderen toegang gunt op pareltjes uit de Nederlandse ballet-schatkist. Ditmaal vroeg de gedreven artistiek leider aan Hans van Manen om zo'n kettinkje uit zijn verzameld werk te rijgen,

De laatste keer dat Van Manen zo'n volledig jeugdprogramma maakte was in 1986, bij zijn eigen dertig jarig jubileum bij het Scapino Ballet (toen nog voor de jeugd). De choreograaf houdt van de rol van suikeroom, wil ook graag dit Arnhemse jeugdgezelschap met die eer te laten strijken.

En zo kan het gebeuren dat dertien nog prille dansers als het ware vleugeltjes kregen. Met 'Mix4Kids2' demonstreren zij iets dat in Nederland doorgaans aan Het Nationale Ballet of het Nederlands Dans Theater wordt toegedacht. Des te verrassender was het hartverwarmende resultaat.

Dit programma voor alle leeftijden is een dik uur puur dansgenot, zonder pretentieuze poespas. Twee oudere balletten voor twaalf dansers, 'In the Future' (1986) en 'In and Out' (1983)worden tot een smeuïg geheel opgeklopt met fragmenten uit 'Polish Pieces' (NDT, 1995) en 'On the Move' ( HNB, 1997). Centraal in deze reeks van soepel over het toneel golvende, naadloos in elkaar overlopende creaties plaatste Van Manen twee duetten. Dat zijn een fragment uit 'Black Cake' (NDT,1989) en een geheel nieuw duet dat hij 'Sticky Piece' noemde. Het 'sticky' zit in het vele klittenband in de zwart-witte kostuums, waardoor de tot elkaar aangetrokken Antonio Chamizo en Mendy Kunz bij elk contact van bovenlijf en benen aan elkaar plakken. Alleen met een stevige ruk en onder dat inmiddels vertrouwde schurende geluid kunnen ze zich van de kleefkracht bevrijden. De twee hebben pas echt wat aan elkaar als ze zich tot knalroze-oranje vlinders ontpopt hebben. Ook het duet uit Black Cake is geestig. De tongue in cheek humor schuilt in veel meer dan het verschil in lengte van de gedecideerde Carola van Rijn die een hoofd boven driftkikkertje Emanuele Soavi uittorent.

Een genot voor hart en hersenen worden Van Manens balletten wel genoemd. Het hart wordt bediend door de direkt herkenbare menselijkheid. De hersenen worden gelaafd met knap doordachte vormen: deze dwingen tot aandacht, lopen gesmeerd als een geruisloze motor, prikkelen niettemin door hun vaak venijnige psychologisch inzicht. Kinderen kunnen geen enkele moeite hebben met herkenning daarvan, juist omdat hen daarin alle vrijheid wordt gelaten.

Met de Van Manen 'move' in hun lijven maken de jonge dansers muziek - variërend van Gorecki, Rossini, Giacometti, Stravinsky, Prokofjev tot Laurie Anderson, David Byrne en Nina Hagen - zichtbaar. Door toedoen van Keso Dekker gaat dat met een fantastische kleurenweelde gepaard, doorspekt met subtiele kostuum-en decorgrapjes. Geen kleur blijft in de baaierd van bewegingen onbenut. Beroemd is inmiddels het optische spel met de toekomstvisie van David Byrne, waarin twaalf groen-rode dansers scherp afsteken tegen een horizon van wit-zwart-groen-rood strepen. In dit ballet treffen vooral Camille Andriot en Jesse Jacobs de Van Manen fun. Lindengroen, zachtlila, cyclaam en hemelsblauw, opgetuigd met zilveren stippen op borsthoogte aangetrokken sjerpen, worden op het gefluister en geschreeuw van Laurie Anderson en Nina Hagen in drie grote boxen gestopt, om er vervolgens in alle mogelijke man/vrouw of eenling/groep variaties weer uit te komen. Nederlandse kinderen worden verwend door hun ome Hans en ome Keso. En dat is maar goed ook. Hiervan kunnen ze niet genoeg krijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden