De Serie

Killing Eve onderscheidt zich door James Bond-achtige confrontaties tot een minimum te beperken

Moordenares Villanelle (links) en Eve. Beeld BBC WORLDWIDE

Ze werkt bij de Britse geheime dienst en ondekt een verband tussen een serie moorden. Ze krijgt ontslag, maar ook de vraag de dader te zoeken.

Een spionageserie waarin vrouwen zo ongeveer alle rollen van betekenis spelen en de humor in salpeterzuur gedrenkt is, is een zeldzaamheid. Beter nog: een unicum. Soms is niet eens duidelijk wie de grootste sociopaat is, de briljante huurmoordenaar waarop gejaagd wordt of de agenten van de geheime dienst die haar proberen te vinden.

De hoofdrol in 'Killing Eve' is voor de Amerikaanse actrice Sandra Oh, maar de serie is in wezen Brits. Wie bekend is met de satirische serie 'Fleabag' uit 2016 op Amazon, over de chaos en de datinghel in het leven van een jonge Britse vrouw, is vast al vertrouwd met de bijtende humor, want beide zijn geschreven door Phoebe Waller-Bridge.

Sandra Oh speelt de rol van Eve Polastri, een Amerikaanse die om de een of andere reden in Londen voor de Britse geheime dienst MI5 werkt. Haar baan is echter niet wat ze gehoopt had, ze zit vooral achter een bureau details van details na te pluizen.

Op een dag ontdekt ze een verband tussen een serie schijnbaar willekeurige moorden, maar wordt ontslagen voordat ze haar vermoeden kan onderzoeken. Instinctief voelt ze dat er een uiterst gewiekste dader achter de professionele moorden zit en dat die dader een vrouw is.

Vanwege haar onorthodoxe manier van werken en algehele minachting voor hiërarchische verhoudingen wordt Eve aangenomen door een vrouw die een soort schaduwoperatie leidt binnen de geheime dienst, helemaal gericht op het vinden van de illustere huurmoordenaar met de heerlijke naam Villanelle. Ondertussen weet Villanelle Eve's identiteit te achterhalen en zet de tegenaanval in.

Er vallen schoten, en doden trouwens, en in wezen blijft het acht afleveringen lang een spannende serie. Maar 'Killing Eve' is meer dan dat. De serie onderscheidt zich door James Bond-achtige confrontaties tot een minimum te beperken en zich te richten op de wederzijdse bewondering van Eve en Villanelle.

Spionageclichés worden omgedraaid. Zo heeft Eve een huiselijke en zachtaardige echtgenoot, terwijl ze door Europa en Rusland reist en van de ene intrige in de andere terechtkomt, nooit gehinderd door enig gevoel voor decorum. De baas waaronder ze aanvankelijk diende bij MI5, wordt bij MI6 haar assistent. En als ze in voorkomende gevallen een galajurk moet dragen, trekt ze er een windjack over aan.

Melancholie

Met zulke omkeringen, vlotte actie en dialogen tilt de serie je moeiteloos over de eindstreep. Maar de echte reden om te blijven kijken, schuilt in de melancholie die overblijft als de actiescènes voorbij zijn en de dialogen uitgesproken. Waller-Bridge beschreef de serie als 'een meditatie op moord, eenzaamheid en de mogelijkheid van een wereld zonder geweten' en de sociopathische Villanelle is absoluut de verpersoonlijking van dat idee. Het maakt haar tot een gevaarlijke maar ook een tragische hoofdfiguur.

'Killing Eve' geeft veel ruimte aan die psychologie maar blijft ondertussen ook constant verrassen. Zoals wanneer Eve op een avond in haar keuken staat, terwijl ze al wekenlang op de dader jaagt die haar steeds weet te ontglippen, en Villanelle plotseling binnenwandelt. Omdat het haar leuk leek om samen te eten.

Killing Eve (acht afleveringen) is te zien op NPO Start Plus.

In 'De Serie' wordt iedere week een serie besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden