Interview & Recensie

Khaled: Het gaat tegenwoordig alleen nog om de muziek, niemand luistert naar de teksten

Of Khaled een maf dansje doet of een fan kust, alles wordt met een geweldig kabaal, maar vooral liefde begroep. Beeld M.E. Amrani

Een uur voor zijn optreden neemt Khaled in een zaaltje in het Concertgebouw kort de tijd om een groep Nederlandse journalisten en vloggers te woord te staan. Het is een persconferentie, maar het had net zo goed een fan-bijeenkomst kunnen zijn.

De aanwezigen, vrijwel allemaal met Arabische roots, onthalen de koning van de rai met een luid applaus en vuren in rad Arabisch hun vragen op hem af. Na afloop ontstaat er een ware stormloop om een selfie met de zanger te kunnen maken. Het is duidelijk: ook voor jonge liefhebbers van Arabische muziek is de inmiddels 58-jarige Algerijn nog steeds een held. Of zoals Ali B, die later een nummer met hem mag zingen, het zegt: Khaled is een levende legende.

Khaled laat zich tijdens de bijeenkomst kennen als een aimabel man, die breed lachend alle vragen uitgebreid beantwoord. Daarbij betoont hij zich niet alleen de koning van de rai, maar ook van het diplomatieke antwoord. De vraag waar hij het liefst woont, beantwoordt hij met: "Op de grond van God." Om er aan toe te voegen dat Algerije altijd zijn vaderland zal blijven, maar dat hij zich ook in zijn huidige woonplaats in Luxemburg prima thuis voelt. Zijn belangrijkste boodschap is dat hij graag zou zien dat alle grenzen zullen wegvallen. "Ik hoop dat dat werkelijkheid wordt."

Ook aan het feit dat andere muzikanten veelvuldig gebruik maken van zijn muziek neemt hij geen aanstoot. "Ik vind het alleen maar leuk als ze mijn songs gebruiken, als ze het maar netjes houden en het lied niet kapot maken." Wat hij daarmee bedoelt, blijkt als zijn mening wordt gevraagd over de hedendaagse rai. Even ontsnapt hem een diepe zucht. "Ik praat niet graag over anderen, ik ondersteun ze liever. Maar mensen luisteren tegenwoordig niet meer naar de teksten, het draait alleen nog maar om de muziek. De teksten gaan alleen maar over fuck, fuck, fuck. Dat is jammer."

De koning van de rai heeft gedurende zijn loopbaan met vele grote artiesten samengewerkt. Onze vraag welke samenwerking hij het meest inspirerend vond, beantwoordt hij met een kwinkslag: "Ik heb hen geïnspireerd! Oké, als ik toch een naam moet noemen, dan Quincy Jones. Hij is een geweldige artiest, die zoveel muzikanten groot heeft gemaakt."

Na een half uurtje zit de persconferentie erop. Maar niet nadat Khaled het verheugende nieuws heeft meegedeeld dat hij hard werkt aan een nieuw album. En dat de plaat in ieder geval een nummer zal bevatten dat hij met de momenteel zeer populaire Frans-Algerijnse rapper Soolking heeft opgenomen.

Beeld M.E. Amrani

Recensie: De gewezen rebel is nu een ster

Wereldmuziek
Khaled
★★★☆☆ 

Hij begon als rebel en is nu al decennia een ster. De Algerijnse zanger Khaled is een van de absolute vedetten van de rai. Die Noord-Afrikaanse muziekstijl kwam in de jaren tachtig tot grote bloei en werd vervolgens ver buiten de bakermat een groot succes. In de jaren negentig scoorde Khaled met ‘Aicha’ bijvoorbeeld een knoeperd van een hit in vele landen, ook in Nederland. Toen noemde hij zich nog Cheb Khaled.

Cheb betekent jong. Met die toevoeging lieten onder anderen Cheb Khaled, Cheb Mami en Cheb Hasni weten zich af te zetten tegen de oudere generatie van rai-zangers. Ten grondslag aan het genre liggen de liederen die vooral vrouwen zongen in de beslotenheid van een bordeel. Onverbloemde verhalen over seks en andere roesmiddelen. De onversneden rauwheid daar draait het om, rai betekent niet voor niets letterlijk: ‘Ik vind.’

Khaled en zijn kompanen haalden die verhalen uit de beslotenheid en maakten ze openbaar. Ze zongen die teksten publiekelijk zonder terughoudendheid op ruige ritmes met toevoeging van moderne instrumenten en invloeden uit disco en reggae en rock en nog veel meer. Het maakte de muziek in korte tijd razend populair, maar dat succes had een wrede keerzijde. Wat deze jonge zangers zonder blad voor de mond bezongen waren met name voor de strenge islamisten onderwerpen die totaal taboe waren. Zanger Cheb Hasni en producer Ahmed Baba werden beiden vermoord. Cheb Mami en Cheb Khaled waren hun leven in Algerije niet langer zeker en vluchtten naar Frankrijk.

Dat was toen, nu staat Khaled in het Concertgebouw. Een wat onwennige omgeving, zeker ook voor zijn fans, die zich navenant chique hebben aangekleed en de ene na de andere selfie nemen, geïmponeerd door zoveel grandeur. Meer dan eens moet het uitzinnige publiek worden gevraagd alsjeblieft op de eigen plek te dansen en niet naar het podium te gaan. De voor klassieke muziek veel geroemde akoestiek is voor Khaleds muziek vrij rampzalig, de toch al spaarzame nuance gaat in de galm volledig verloren. Het concert is enerzijds een compleet voorspelbare aaneenschakeling van hits. Iemand uit het publiek mag een nummer op toetsen meespelen, rapper Ali B komt in de grote hit ‘Didi’ prominent aan bod, bijna elk bandlid krijgt zijn solo. Vooral in het laag heeft Khaleds stem aan kracht verloren. De hoofdmoot is de latere, met westerse pop versneden rai makkelijker voor ieders oren, minder ruig. Daar staat een ongelofelijke publieksreactie tegenover.

Of Khaled nu een door fans aangereikte Algerijnse en Marokkaanse vlag aan elkaar knoopt, een maf dansje doet, een fan kust, alles wordt met geweldig kabaal, maar vooral liefde begroet. Op het podium staat een gewezen rebel, nu een ster, die goed weet en niet voor lief neemt wat hij voor velen betekent.

Lees meer muziekrecensies op trouw.nl/muziekrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden