Theaterrecensie The Children

Keurig relatiedrama met een apocalyptisch sausje

Beeld Sanne Peper

‘The Children’
Het Nationale Theater
★★★☆☆ 

Het begin is ronduit sinister: schemerduister, een roerloze schim, thrillerachtige muziek. De voorstelling, waarmee Het Nationale Theater de klimaatverandering als erfenis voor onze kinderen wil aankaarten, belooft een griezelige whodunnit te worden.

De Britse toneelschrijfster Lucy Kirkwood (1984) heeft haar stuk ‘The Children’ geïnspireerd op de kernramp in Fukushima. In de buurt van haar eigen woonplaats laat zij een soortgelijke calamiteit gebeuren, in een kerncentrale aan de Engelse oostkust. Pal aan de overkant van de Noordzee.

Dat komt wel heel dichtbij en maakt zo’n stuk als vanzelf actueel, moet de (logische) gedachte achter deze repertoirekeuze zijn geweest. Het maakt inderdaad op voorhand nieuwsgierig.

Een potje smalltalk

Maar wat gebeurt er? Als het licht aangaat, zien we een doodgewone woonkeuken, is de schim een vrouw met een bloedneus, komt een andere vrouw aangerend om de boel te stelpen. Een potje smalltalk wordt pas wat pittiger als de man des huizes thuiskomt.

Onverwachte gast Rose (de schim) is, als natuurkundige op de centrale destijds, niet alleen een oud-collega van Hazel en Robin, maar blijkt ook al die jaren een affaire met Robin te hebben gehad. Of Hazel daarvan heeft geweten is natuurlijk een vraag, die erboven wordt gehangen.

Kirkwood heeft zich, behalve door de Japanse catastrofe, kennelijk sterk laten inspireren door Harold Pinter. Naast de in diens werk zo typerende ‘buitenstaander’ valt vooral de overeenkomst op met de driehoeksrelatie in Pinters ‘Bedrog’. Al maakte de grootmeester dat wel wat spannender dan de epigoon.

Wat dit alles met het thema klimaatverandering te maken heeft? De kernramp heeft wel allerlei gevolgen voor mens en omgeving, maar of klimaat de oorzaak was is op zijn minst ongewis.

Verantwoordelijkheid

Dat Hazel een overdreven ‘duurzame’ leefwijze aanhangt, terwijl Robin liever biefstuk kauwt, is vervolgens eerder een running gag dan een statement. Als dan te midden van de overspelige ruis de vraag wordt opgeworpen of zij als pensionado’s verantwoordelijkheid moeten nemen voor ooit gemaakte fouten in de centrale, mist die het niveau van een moreel dilemma.

Welbeschouwd is ‘The Children’ een keurig relatiedrama met een apocalyptisch sausje. Dat laatste komt vooral op conto van regisseur Erik de Vroedt. Met een vaak abrupte soundscape van donderend geweld of vreemde momenten van freeze in het speelpatroon zorgt hij voor een enerverend dreigende en zeker minder oubollig psychologiserende atmosfeer.

Antoinette Jelgersma, Sylvia Poorta en Stefan de Walle spelen dat intelligent en met flair. Kirkwoods stuk zelf haalt het niet bij het suggestieve elan van de voorstelling.

Lees ook:

‘De wereld volgens John’ is een fonkelende voorstelling die je ook machteloos laat voelen

Hanny Alkema gaf vijf sterren aan de voorstelling waarmee Joris Smit bijna de Louis d’Or pakte.

‘Wij zijn hier voor Robbie’ is een ware tragikomedie met een paar onsjes te veel

Drie sterren voor dit familiedrama

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden