Boekrecensie

Kate DiCamillo schrijft een sterk vervolg op ‘Neem mijn hand’, alleen jammer van de platte meisjesboekencover

Fragment omslag ‘De vloek van de vliegende olifantes’ Beeld TR BEELD

Amerikaanse Kate DiCamillo schrijft sterk vervolg op succesvolle ‘Neem mijn hand’.

‘Je hebt op deze wereld de mensen die redden en de mensen die gered worden. Ik val altijd in de tweede categorie”, zegt de ouderloze Louise Olifante, die eruitziet als ‘iets wat in een storm naar binnen is gewaaid’. Vind je het gek als je middenin de nacht door je krankzinnige oma van je bed wordt gelicht om op de vlucht te slaan voor een vloek die op de familie zou rusten?

Van alle bijpersonages in ‘Neem mijn hand’ (2016) van de veelbekroonde Kate DiCamillo intrigeerden Louise en haar oma het meest. Geen wonder dat zij een eigen boek opeisten, dat overigens goed zelfstandig te lezen is.

Het is een sterke opvolger, over verlating, ontworteling, er jong alleen voor staan, maar ook over vergeving en liefde. Of zoals Louise het zelf uitdrukt: dit is niet alleen een verhaal van narigheid en verwarring, maar ook ‘van vreugde en vriendelijkheid en gratis pinda’s’.

Innemende vertelstem

De absurde dollemansrit waar het boek mee begint, strandt snel in een motel, omdat oma na een acute tandartsbehandeling onderweg niet meer verder kan rijden. Louise verkent de omgeving en zint op manieren om terug te keren naar huis. Maar dan verdwijnt oma. In de aangrijpende brief die ze voor haar kleindochter achterlaat, biecht ze een geheim op dat de bodem onder Louises bestaan wegslaat. Zozeer dat ze niet meer goed weet wie ze is.

Waar het boek overwegend komisch begint, krijgt de tragiek nu de overhand, maar zo goed gedoseerd dat het nergens sentimenteel of té zwaar wordt. Dat is vooral te danken aan Louise’s innemende vertelstem, die gevoelig en wijs is, maar ook bijdehand en soms op een geestige manier plechtstatig, zoals wanneer iemand vraagt waarom ze hinkt: “Omdat ik op een tragisch moment van duisternis en wanhoop in een gat gevallen ben.”

Omslag ‘De vloek van de vliegende olifantes’ Beeld TR BEELD

Ook nu krijgen de bijpersonages mooi kleur: de norse motelhoudster, de goeiige jongen Birk en diens zonnige moeder en de dominee met het ‘droevige walrusgezicht’, die haar toevertrouwt: “We moeten allemaal, vroeg of laat, besluiten wie we willen zijn in deze wereld.”

Hoewel de verlating schrijnend blijft, biedt DiCamillo ook troost: er zijn mensen die zich over Louise ontfermen, “en uiteindelijk is het misschien wel belangrijker wie ons oppakt dan wie ons neerlegt”.

Jammer van de platte meisjesboekencover: dit empathische, bitterzoete boek verdient beter.

Oordeel: Bitterzoet, troostrijk; innemende verteller.

Kate DiCamillo
De vloek van de vliegende Olifantes
Vert. Harry Pallemans Lannoo; 210 blz. € 16,99. V.a. 12 jr jaar.

In ons dossier boekrecensies vindt u een overzicht van de besprekingen van pas verschenen fictie, non-fictie, jeugdliteratuur en thrillers.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden