Recensie Klassiek

Kamermuziekfestival Delft haalt je uit je comfortzone

Thomas Oliemans in Othmar Schoecks ‘Notturno’. Beeld Melle Meivogel

Klassiek
Delft Chamber Music Festival
Sjostakovitsj, Schoeck e.a.
★★★★☆

‘Mentaal probeer ik in Siberië te zijn’, zei altviolist Nimrod Guez tegen het publiek, terwijl het zweet over zijn gezicht gutste. Met iedere maat steeg het kwik in de Prinsenhof, het hart van het Delft Chamber Music Festival. De Van der Mandelezaal is sfeervol, maar ook een broeikas: de warmte die gevangen wordt onder de glazen overkapping kan ’s zomers voor de musicus een uitdaging vormen.

Guez verving Isabelle van Keulen. Hij liet zich niet kennen, stemde zijn instrument bij, en nog eens, moest tijdens Sjostakovitsj’ ‘Sonate voor altviool en piano’ zijn schoudersteun opnieuw monteren. Het leek de intensiteit van het stuk te versterken, Sjostakovitsj’ zwanenzang – drie dagen voor zijn dood voltooid – bleef in het innerlijk gehoor hangen.

Sjostakovitsj deelde de middag met Janáceks ‘Sonáta 1.X.1905’, door pianist Severin von Eckardstein voorzien van kop en staart. Tikkeltje droogjes en rechtdoorzee, de ondoorgrondelijkheid van deze muziek kan het hebben. Verdwalen kan altijd nog, in je eigen gedachten.

Hoogtepunt

Binnen het contemplatieve programma vormde Dutilleux een hoogtepunt. Herman van Kogelenberg overwon de warmte met een glasheldere, zangerige en actieve toon. In de ‘Sonatine voor fluit en piano’ zag hij zich uitgedaagd door de vanzelfsprekende drive in Alphonse Cemins begeleiding.

Voor de festivaleditie 2019 had artistiek leider Liza Ferschtman collega Thomas Oliemans uitgenodigd om het programma samen te stellen. Hoofdthema is Orpheus, en de bariton ontwikkelde een performance bij Othmar Schoecks ‘Notturno’. Hoe verging het Orpheus na de onderwereld? We ervoeren het in Lijm & Cultuur, een locatie voor creatievelingen.

Twee projectiedoeken vormden de achtergrond van een intieme setting, geregisseerd door Klaus Bertisch: een kwartet op het podium, Oliemans die er zijn weg zocht, nu eens in de schaduw van de cellist, dan weer op de voorgrond, starend in het niets.

Obsessief

Een stuk waarbij je als zanger het obsessieve gevoel krijgt dat je het per se uit moet voeren – zo bestempelde Oliemans eerder in deze krant Schoecks ‘Notturno’. Zijn stem, gezond en krachtig, stelde hij in dienst van de soberheid van de productie, de sombere dichtregels kwamen tot leven met zang zonder opsmuk.

De diverse onderdelen, van de eenvoudige choreografie tot het invoelend kwartetspel en het fotomateriaal van Ruben Terlou, gingen een buitengewoon geslaagde dialoog met elkaar aan. Voor de toeschouwer was er geen tekst zichtbaar tijdens de uitvoering. Verbeeldingskracht en gevoel werden er extra door gevoed. Een vette pluim voor dit initiatief, dat de luisteraar in Delft even uit zijn comfortzone haalde.

Delft Chamber Music Festival: t/m 4 augustus. www.delftmusicfestival.nl

Lees ook:

Bariton Thomas Oliemans wil vooral avontuur in het Delft Chamber Music Festival

“Ik heb me wel altijd afgevraagd of Schoecks Notturno met een ander kader nog beter zou aankomen. Dus los van de klassieke opstelling strijkkwartet in een halve cirkel met de zanger ervóór. In Delft komt nu een geënsceneerde versie die ik samen met dramaturg Klaus Bertisch heb gemaakt. We maken het meer iets om niet alleen naar te luisteren, maar ook om naar te kijken. En we spelen daarbij naar de Orpheus-mythe toe en vragen ons af wat er met Orpheus gebeurt ná zijn terugkomst uit de onderwereld.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden