null Beeld
Beeld

PoëzieJanita Monna

K. Michel wilde eigenlijk loser worden, maar belandde in de dichtkunst

Voorheen ontbijtober en fuckupkundoloog, nu dichter K. Michel.

Als de feiten in de echte wereld onder hoogspanning staan, dan is het tijd om K. Michel te lezen. ‘De Rijn komt bij Lobith/ ons land binnen/ Limburgse klei heet löss/ Kaas is geschifte melk’ – dat weet iedereen. Nog een paar: dieren ruiken beter dan mensen, ‘maar niet één kan schoenveters strikken’. En dan begint de poëzie. Met die veters komt de verbeelding op gang, en daarvoor zijn Michels gedichten één groot pleidooi. Een feit, iets zichtbaars, iets hoorbaars – een flard uit de radio, de roep van een vogel, de woorden ‘duwen deur klemt’ – en het gaat stromen, langs ideeën, dromen, fantasieën. Alles beweegt in Michels nieuwe bundel, ook de titel: & rol door.

Koppeltje duikelen, zandkastelen bouwen; K. Michel is een dichter die nooit is opgehouden met spelen. In regels waarin iets kwajongensachtigs klinkt, vertelt hij van vroeger en hoe hij met vrienden het ‘machtig stralend’ logo van een bank aan en uit kon laten knipperen. Of hoe hij eigenlijk ‘loser’ had willen worden, maar na vluchtige carrières als ‘ontbijtober’ en ‘fuckupkundoloog’ in de dichtkunst belandde.

Dat soort spel zit overal in zijn proefondervindelijke poëzie, waarin met gretige nieuwsgierigheid alles – ja, alles – wordt bevraagd. Opgewekt, niet omdat het leven nu zo luchtig is, maar om aan zwaarte te ontsnappen, toont Michel hoe uit ‘goeie fouten’ waardevolle lessen te trekken zijn: ‘Soms moet je de weerstand van de wereld testen/ door een vaas om te duwen.’ Kleine misstappen als een oefening voor een leven waarin alles van waarde zo aan diggelen ligt.

‘De meeste dingen / kun je maar één keer breken / ja, behalve beloftes… stilte… dun ijs… / en natuurlijk je hart / maar verder alles alles alles.’

Poëzie kan de scherven bijeenrapen, iets heel maken, taal en verbeelding als ‘goudlak’ tussen de brokstukken aanbrengen – ‘kin­tsugi’ heet dat aan elkaar lijmen van kapot keramiek in Japan. Ook Michel verstaat die kunst: van het leven dat als zeep door de vingers glipt, maakt hij glimmende bellen. In glasheldere taal jongleert hij met motieven, beelden, vorm en rijgt zo acrobatische gedichten aaneen vol ongekende feiten, dromen, vrolijke maatschappijkritiek en verbazend rake vuistregels: ‘Het blijft belangrijk, vrienden, om (…) al je meningen/ te veranderen in aria’s van een degenslikker’.

Goeie fouten

Strand. De zon scheen en ik probeerde mijn schaduw

te betrappen, lukte niet – wat wil je: drie – maar zo

kwam ik wel bij een ijscokar, later bij oude bunkers

schommels, meisjes, scooters, de hele kermis rond.

Het maken van goede fouten. Rode draad en roeping.

Zelfexpressie begint met op je duim slaan, toch.

Toonladders. Les voor het leven. Research loont.

Soms moet je de weerstand van de wereld testen

door een vaas om te duwen. De term overreactie

kende ik toen niet, anders had ik dat luid gespeld

tegen mijn rood aangelopen ouders. ‘Niet leuk.’

Nee, nooit leuk doen. Recht vooruit. Blik op de bal.

Scherven lezen. Ja, wat je heel noemt is relatief.

Neem nu glas, of water in de vorm van een ijsberg

de berg smelt, verdampt en wordt een wolk.

De wind ruimt naar het westen. Ik sta op het strand

en zie in de wolk de neus van Pinokkio. Voorwaarts.

Met kruimels is niks mis. Hoe zoek je anders je weg.

Volgens Anne vind je daar waar niemand iets deelt

nergens kruimels. Rijke wereld, cleane wereld. Leuk?

Iedere eerste maandag van de maand als het luchtalarm

wordt getest, drommen in Artis de wolven samen

en huilen met de sirene mee, hun koppen bij elkaar,

zelf gezien, midden in de stad de roep van het open veld.

Bergkloof. De avond viel en ik probeerde onze positie

te bepalen. Zie je die twinkelende warme lichtjes?

Ja, wat is daarmee? Volgens de kaart en het kompas

bevinden wij ons nu – ik wees – bij dat dorpje ginds.

Nee, niet leuk doen, gewoon je slagschaduw volgen

en nooit wanhopen. Leuk ligt in het kanton Wallis

in het dal van de Rhône. Leuk telt 3.724 inwoners.

Bezienswaardig zijn Schloss Leuk, Rathaus Leuk

en het knekelhuis onder de Sankt Stephanskirche.

K. Michel

null Beeld
Beeld

K. Michel
& rol door
Atlas Contact; 64 blz. € 19,99

Janita Monna (1971) is journalist en recensent. Voor Trouw schrijft ze wekelijks over poëzie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden