FilmrecensieJust Mercy

Just Mercy komt simpel over, maar misschien wás het wel zo zwart-wit

Jamie Foxx als terdoodveroordeelde Walter McMillian in 'Just Mercy'.

Just Mercy
Regie Destin Daniel Cretton
Met Michael B. Jordan, Jamie Foxx, Marcus A. Griffin Jr.
★★★☆☆

Als deze film het hart niet zo verschrikkelijk op de juiste plaats had, zou het bijna een onverteerbaar vroom rechtbankdrama zijn. Zo goed zijn de rechtvaardigen. Zo bekrompen, achterlijk en racistisch de slechteriken. Kleine kanttekening: dit is allemaal echt gebeurd. De slechteriken wáren zo bekrompen, achterlijk en racistisch.

Op 1 november 1986 werd in Monroeville, Alabama de achttienjarige Ronda Morrison vermoord. Het lukte de lokale sheriff maandenlang niet om de moordenaar te vinden en dus werd in juni 1987 Walter McMillian gearresteerd en ter dood veroordeeld, een houthakker afkomstig uit de arme, zwarte gemeenschap van het stadje.

Monroeville is, ironisch genoeg, de geboorteplaats van Harper Lee, die al in 1961 het racistische strafrecht­systeem veroordeelde in haar wereldberoemde boek ‘To Kill a Mockingbird’. Die ironie kwam niet aan bij de sheriff en de openbaar aanklager van Monroeville. Op basis van twee gefabriceerde getuigenissen werd Walter McMillian naar de elektrische stoel gestuurd.

Deze bizarre, maar voor veel zwarte jongemannen in de VS al te herkenbare geschiedenis, wordt in de film blootgelegd door de jonge advocaat Bryan Stevenson, die eind jaren tachtig het Equal Justice Initiative oprichtte: een organisatie die de rechtszaken van terdoodveroordeelden opnieuw onder de loep nam. Vaak bleken die nauwelijks rechtsbijstand te hebben gehad. ‘Just Mercy’ vertelt over Stevensons kruistocht om deze mannen vrij te krijgen.

Helaas kiest Destin Daniel Cretton, de regisseur die terecht doorbrak met indie-hit ‘Short Term 12’, voortdurend voor de saaiste oplossing om deze ruim twee uur durende strijd voor rechtvaardigheid te laten zien. De hemelse koormuziek die de heldhaftigen begeleidt, doet meestal meer kwaad dan goed en de personages worden wel erg eenzijdig neergezet. Elke witte man is kwaadaardig of gaat op z’n minst met een verzameling tics door het leven en elke zwarte man of vrouw is vriendelijk en goedaardig en op het kwetsende af naïef.

Misschien wás het zo zwart-wit in het Alabama van de jaren tachtig – en in de eeuwen daarvoor – maar in een 21ste-eeuwse film komt het allemaal wel erg simpel over. Toch valt al die narratieve horkerigheid weg tegen de bittere realiteit: als de zaken van terdoodveroordeelden opnieuw worden bekeken, blijkt een op de negen mannen onterecht veroordeeld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden