Opinie

Jubileumeditie Dansdagen gaat onbezield van start

Nederlandse Dansdagen 5/10 t/m 7/10. Openingsgala met ’Covers’, Theater aan het Vrijthof Maastricht. www.nederlandsedansdagen.nl

De jubileumeditie van de Nederlandse Dansdagen in Maastricht werd bepaald door het nieuws dat het festival naar Amsterdam verhuist. Het festival wil doorgroeien en meer tonen dan de hoogtepunten van het seizoen alleen. Een lossere programmering, in het epicentrum van het dansveld: de hoofdstad biedt, volgens festivaldirecteur Leontien Wiering, daartoe een betere productionele infrastructuur. Maar nóg een dansevenement in de toch al zo overvol beladen Randstad?

Het hield de gemoederen flink bezig tijdens het openingsgala. Als voorzetje op de toekomstplannen waren geen danshoogtepunten te zien; ter gelegenheid van de tiende editie reflecteerden hedendaagse dansmakers met nieuw werk op de Nederlandse dansgeschiedenis. Wat een interessante ’zoektocht naar de roots en naar oude en nieuwe waarden binnen de Nederlandse danskunst’ had moeten zijn, leverde in het ’Cover’-programma geen inzicht op in hoe nieuwe makers omgaan met hun erfgoed. Erger is dat de uitwerking geen enkele bezieling, of – op de cover van ISH na – daadwerkelijke interesse daarnaar uitstraalde.

Anouk van Dijk zette haar tanden in ’Situation’ van Hans van Manen uit 1970 in een deels letterlijke (decor, opbouw, geluidsdecor) weergave, maar met een hedendaagse invulling van het gegeven (veranderende maatschappij, geweld, agressie) binnen haar eigen danstaal. Ironisch bedoelde teksten die de handelingen van de zeven dansers beschrijven halen elke noodzaak van de expliciete agressie (onder meer in een ongemakkelijke verkrachtingsscène) onderuit. Ronduit pijnlijk als Van Dijk als konijn uit hoge hoed met een met mitrailleur bewapende militair en in boerka gehulde vrouw op de proppen komt, tezamen in een tenenkrommend swingend duet. De onuitgesproken desolate kern van Van Manens ’Situation’ wordt in de verste verte niet benaderd.

Wat dat betreft had Emio Greco | PC het zich gemakkelijk gemaakt door een ballet te ’coveren’ waar geen opname of notatie van bestaat. Rudi van Dantzig creëerde ’The Ropes of Time’ (1970) op verzoek van Rudolf Noerejev en Emio Greco en Pieter Scholten zagen dit vehikel voor Noerejevs virtuositeit, als kans om op zoek te gaan naar de klassieke elementen in eigen bewegingsonderzoek. Emio Greco treedt letterlijk in de schaduw van Nicolas Rapaic, solist van Het Nationale Ballet.

Via Jirí Kyliáns ’Stamping Ground’ (1980) integreert het streetdancegezelschap ISH de animale dynamiek van de Aboriginalcultuur met urban dansstijlen. Solo’s van dierfiguren, samengebracht in een groepsdans; choreograaf Marco Gerris werd met deze sympathieke cover gedwongen geen optelsom van showcases te maken, maar na te denken over de opbouw van de gehele choreografie. Dat is geslaagd – met dank aan de klassieken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden