Review

Jorge Luis Prats richt warmbloedig pianofeest aan

Christo Lelie

Jorge Luis Prats, piano op 2/11 in Concertgebouw Amsterdam.

Tot vorige week had niemand hier van meesterpianist Jorge Luis Prats gehoord. Na zijn Amsterdamse recital afgelopen zondag, dat veel aandacht in de media kreeg, is dat drastisch veranderd. Het Zuid-Amerikaanse pianofeest dat de 52-jarige Cubaan in het geheel uitverkochte Concertgebouw aanrichtte, werd een debuut waar nog lang over zal worden gesproken.

Prats bleek absolute beheersing over de piano te hebben in de allermoeilijkste werken. Daarbij stonden het muzikale verhaal en de overdracht van emoties, en niet technisch vertoon, centraal. Zijn spel was aanstekelijker en warmbloediger dan dat van pianisten die de laatste jaren te beluisteren waren. En dat in repertoire dat grotendeels niet vaak of nooit in meesterserie-recitals heeft geklonken! Want welke pianist waagt zich aan Spaanse en Latijns-Amerikaanse muziek, repertoire waarin enorme virtuositeit gepaard moet gaan met zuidelijke passie? Kortom, alle ingrediënten voor een succesvol debuut waren aanwezig, en zo pakte het ook uit.

Terwijl veel pianisten moeite hebben het eerste werk van hun recital met volle concentratie te spelen en het publiek volledig te pakken, zaten Prats en zijn luisteraars vanaf de eerste klanken van Villa-Lobos’ ’Bachianas brasileiras’ midden in de muziek. Puristen zouden kunnen mopperen op de gulle ’voet’ waarmee Prats het rechterpedaal indrukte. Onmiskenbaar deed hij dat niet om iets te verdoezelen, zoals mindere pianogoden, maar om een orgelachtige en weidse klank te creëren. Die is passend bij deze fusionmuziek avant la lettre, waarin de barokke, Noord-Duitse structuren getransplanteerd worden naar de uitgestrekte, Braziliaanse oerwouden.

’Goyescas’ van Enrique Granados is verrukkelijke, Andalusische muziek, vol gitaarklanken en meeslepende zigeunermelodieën. De muziek is technisch zo lastig, dat vrijwel geen pianist de complete cyclus durft te programmeren. Prats had met zijn veerkrachtige en trefzekere toucher geen enkele moeite de enorme hoeveelheid noten tot klinken te brengen. De eerste drie delen maakten een bijna overdadige indruk. De soberdere delen 4 en 5 spraken mij meer aan. Ze leken recht uit Prats’ hart te komen om linea recta in dat van de luisteraar te belanden.

In ’Alta Gracia’ van zijn landgenoot Carlos Fariñas liet Prats de vleugel als een compleet tango-orkest klinken. Onnavolgbaar was hoe hij daarna overschakelde op een fluwelig toucher in Ravels ’Gaspard de la nuit’. Hij speelde dit werk beeldend, met het macabere ’Le Gibet’ als onbetwist expressief hoogtepunt.

In Ravels overweldigend gespeelde ’La Valse’ wist Prats het publiek met zijn orkestrale spel zo op te zwepen, dat een langdurige ovatie volgde. In toegiften van zijn landgenoten Ignacio Cervantes en Ernesto Lecuona ontpopte hij zich als groot muzikant én als begenadigd entertainer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden