Review

Joe Jackson pendelt vergeefs tussen intentie en pretentie

Met zijn broodmagere gestalte en hoekige motoriek leek hij meer dan ooit op de combinatie van Phil IJzerdraad en Pierlala. Voor buitenbeentje Joe Jackson geen bezwaar, want hij moet het juist van ándere kwaliteiten hebben, zoals zijn kameleontisch vermogen een kleine kwart eeuw pop met jazz, klassiek en latin te verbinden.

Stan Rijven

Na twaalf jaar heeft Joe Jackson weer een hit (getiteld 'Stranger than you'), afkomstig van 'Night & day II', de opvolger van zijn succesvolste, gelijknamige album uit 1982. Een blank en betrokken publiek vierde maandag in Carré en dinsdag in De Doelen in Rotterdam Joe's comeback. Maar schijn bedriegt. De querulant die hij ooit was manifesteerde zich in Rotterdam als een man van het compromis. Zijn repertoire-keuze bestond uit een listige melange van oud en nieuw werk. En het moet gezegd, veel Jackson-nummers, van 'Is she really going out with him' tot 'Real men', bezitten evergreen-potentie. De intentie bleef evenwel hangen in pretentie, in de zorgeloze veronderstelling dat het aantrekken van ouwe getrouwen als bassist Graham Maby en percussioniste Sue Hadjopoulos de gedoofde ster opnieuw aan het firmament zou brengen.

Los van het abominabele geluid -voor de pauze verdronken de strijkers in een stuwmeer van toetsen en drums- ontbrak de urgentie die Joe Jackson ooit uitstraalde. Met Elvis Costello manifesteerde hij zich eind jaren zeventig als de angry & ugly young man van de Britse new wave. Niet het uiterlijk, juist het innerlijk vol botsend venijn uitte zich in liedjes op het scherpst van de snede. Daarna ontplooiden de antihelden zich in de breedte. Costello ontpopte zich tot een geacheveerd singer/ songwriter, die zijn omnivore smaak in country, klassiek en mainstream (Burt Bacherach) kwijt kon. Ook Jackson liet zijn talent wapperen, maar miste de pointe in hetzij bombastische ('Blaze of glory'), hetzij pretentieuze projecten ('Symphony no.1').

Met de opvolger van 'Night & Day' wil hij na een lange queeste de rode draad weer op te pakken. Helaas, Jacksons New York bestaat uit Broadway-interpretaties van Rogers & Hammerstein en niet uit het geluid waarmee latino's en rappers het actuele radio-trottoir vertolken. In De Doelen ontbraken de bravoure en lef die je je bij het klankschap van The big apple fantaseert. Maar de brave dertigers en veertigers vonden het allemaal prachtig. Iedere kwinkslag van Jackson werd onthaald op een ovationeel applaus. Tamelijk dodelijk voor een uiterst muzikaal talent dat nu sneeft op Broadway in plaats van in de straten van The Bronx.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden