Recensie

Job Gosschalk had meer moeten graven om 'Vastgoed BV' interessant te houden

Een scene uit 'Vastgoed BV' Beeld tom sebus

Vastgoed BV
KemnaSenF
★★

Het kaalgeslagen decor heeft wat weg van een arena, een boksring, daarboven hangen tl-buizen die in de loop van het stuk vermeerderen tot een labyrint. Vier vastgoedhandelaren zijn verstrikt geraakt in een doolhof van manipulatie, indoctrinatie en bijkans gesmoord in hun eigen testosteron.

'Vastgoed BV' is een moderne klassieker ('Glengarry Glen Ross', 1983) van David Mamet, een zwarte komedie over hebzucht en de strijd tussen mannen op de werkvloer. In 2009 gaf Eric de Vroedt er in zijn regie een ondertitel aan: 'Requiem van een economisch systeem'. Dat is Vastgoed BV in wezen ook: een defaitistische kijk op het kapitalisme.

Job Gosschalk richt zich in zijn regie niet op die onderliggende gedachte, maar op de personages. Dat levert prima acteurstoneel op, maar dat gaat ook ten koste van de beschouwing: welk (nieuw) inzicht wil Gosschalk ons hier geven? Misschien wel géén, en dat is zijn goed recht. Hij zet zijn acteurs op de voorgrond. Ook al past Mamets bits-komische toon niet iedereen, we gaan met ze mee.

Etterbakken

We volgen vier handelaren op een vastgoedkantoor die elkaar de tent uit concurreren in het aansmeren van vastgoed aan mensen die het niet kunnen betalen. De oudste, Miel - 'de rammer' - Rappanje (Huub Stapel), wiens ster is verbleekt en die smacht naar een deal die hem weer op de rit kan krijgen, moet het afleggen tegen de jongere Keska (Frederik Brom), die er prat op gaat zijn grootmoeder nog te verkopen voor een bonusreisje Hawaï. Dan hebben we nog de radde gladjakker Haije (Jörgen Raymann) en de jongste bediende Stradmeijer (Daniel Cornelissen). Zij konkelen zich een slag in de rondte om strategische informatie naar de concurrent door te spelen. En dan is er ook nog ingebroken op kantoor, wat de mannen nog verder op scherp zet.

Het zijn ongelooflijke etterbakken. Bij Keska knaagt geen flintertje moreel geweten dat hij een oude verwarde man met een onmogelijke deal de afgrond in duwt.

De enige sympathie is op te brengen voor Stradmeijer, die slapstickachtig worstelt met het haantjesgedag en vragen stelt over de bedenkelijke beroepsethiek. Maar hij is dan ook degene die aan het einde verzucht: "Wat haat ik mijn baan."

Dan zie je: Gosschalk had meer moeten graven om het interessant te houden. Brom is doodeng in hoe hij zonder scrupules langs alle emoties scheert om zijn zin door te drukken. Stapel is ongegeneerd pathetisch om weer die rammer van weleer te worden.

Maar het blijven etterbakken. Het tonen van morele leegte is niet genoeg.

Lees hier meer theaterrecensies van Trouw. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden