Review

Joan as Policewoman staat nog wat onwennig op eigen benen

Saskia Bosch

Joan As Policewoman, gezien op 13/8 in Amsterdam, Paradiso. Joan As Police Woman speelt op 19/8 in Rotown in Rotterdam en een dag later op het Lowlands-festival in Biddinghuizen.

Tot voor kort zullen er weinig mensen zijn geweest die van Joan Wasser hadden gehoord. De muzikante uit New York had weliswaar haar sporen in de muziek ruimschoots verdiend, maar wel steeds in dienst van anderen.

Zo maakte de ex van wijlen singer-songwriter Jeff Buckley deel uit van de band van Rufus Wainwright en van Antony & The Johnsons. Daarnaast werkte ze als violiste en zangeres met tal van beroemde artiesten als Lou Reed, Nick Cave en Sparklehorse.

Met zoveel celebrities op je CV moet het een koud kunstje zijn om aandacht te genereren voor je solo-debuut. En inderdaad is er sinds het verschijnen van Wassers eerste cd ’Real life’ een kleine hype gaande rond Wasser en haar band Joan As Policewoman.

In een uitverkochte kleine zaal van Paradiso slaagde de 36-jarige muzikante er echter niet geheel in uit de schaduw van haar beroemde vrienden te stappen. De klassiek geschoolde violiste noemt haar muziek American Soul Music en rekent soul-muziek en punkbands als The Smiths en Siouxsie and the Banshees tot haar invloeden. Toch bleek haar sound in Amsterdam eerder te omschrijven als typische singer-songwriter-pop uit de indie-hoek. De songs van Wasser, die live wat minder puntig werden uitgevoerd dan op de cd, klonken donker, slepend en toch ritmisch.

Haar getroubleerde teksten sloten daar fraai op aan, met songs die veelal handelden over het gevoel een buitenstaander te zijn. Blijkbaar had Wasser zelf ook door dat haar teksten nogal somber zijn, want bij de aankondiging van een liefdesliedje merkte ze met enige zelfspot op: „Dit is nou eens niet een nummer over obsessies. Dit nummer gaat over verliefd zijn.” Na een korte denkpauze: „Hm, wat is eigenlijk het verschil tussen die twee?”

Toch gaf het optreden geen duidelijk antwoord op de vraag of Wasser als solo-artieste een blijvertje is. Op de momenten dat de muzikante de balans tussen melodieuze schoonheid en duistere tegendraadsheid in haar songs goed wist te treffen, waren de aanzetten tot een interessante eigen sound te horen.

Maar er waren ook momenten dat in Wassers muziek wel heel duidelijk de invloeden te horen waren van de vele artiesten met wie ze gewerkt heeft. Daardoor riep Wasser de associatie op van een veulen dat nog wat onwennig op de eigen benen staat.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden