Review

Jazz International Rotterdam is wars van fjordenromantiek.

'Als er al sprake is van een overkoepelend thema, dan betreft dat vooral wat we niet hoeven te verwachten: sentimentele fjordenromantiek, want daar heb ik een bloedhekel aan", zegt altsaxofonist Benjamin Herman, gastprogrammeur van de vijfde editie van Jazz International Rotterdam. Uiteraard staan er altsaxofonisten op het podium, maar ook opvallend veel drummers: "Daar ben ik helemaal gek van."

door Armand Serpenti

Het lijkt wat vreemd, een Amsterdammer als programmeur voor een Rotterdams jazzfestival, maar Herman is de laatste jaren helemaal vergroeid met de Rotterdamse scene: zijn vriendin woont er, hij geeft er les aan het conservatorium en is een graag geziene gast op de lokale jazzpodia. Herman: "Om de stad meer bij het festival te betrekken heb ik gekozen voor een informele opmaat in jazzcafé Dizzy. Vanavond speel ik daar met gitarist Jesse van Ruller, Carlo de Wijs op Hammond en Martijn Vink, drums. Morgen begint het officiële programma in de Doelen met de presentatie van The Itch, de debuut-cd van mijn nieuwe kwartet."

"Daarmee wilde ik iets doen wat haaks staat op de enorme hoeveelheid veel te gladde jazz-cd's die de laatste tijd uitkomen, vol gedweep en geschmier van volwassen mannen die met uitgestreken smoelen hun hart uitstorten in een of ander pathetisch jazzliedje."

Met gitarist Anton Goudsmit, bassist Ernst Glerum en drummer Han Bennink (die er tijdens de presentatie niet bij kan zijn en vervangen wordt door Joost Kroon) koos Herman voor een rock en surf-achtige aanpak met een prominente rol voor de gitaar: "Geen mooispelerij, maar muziek met ballen."

Compleet anders, maar niet minder radicaal, wordt het optreden van de Amerikaanse 'spoken word'-artiest Mike Ladd. "Een mix van hiphop, declamaties en samples, waarin niet één rechtlijnige beat valt te ontdekken. Veel notoire jazzliefhebbers zullen denken: 'wat is dit voor kolereherrie' maar muzikaal is het wel; in elk geval een stuk spannender dan veel van die rapmuziek met voorspelbare beats waar iemand heel boos overheen zit te blèren."

Alle muziek moet voor Herman uit de beat voortkomen. "Daarom heb ik ook zoveel op met drummers. Toen ik vorig jaar tijdens het jazzfestival van Kaapstad The Whole Drum Truth zag optreden, wist ik meteen dat ik hen moest programmeren. Billy Hart, Louis Hayes, Charli Persip en Leroy Williams zijn vier stokoude mannetjes die met alle grote jazzhelden hebben gespeeld en nu, zonder saxofonist of pianist voor hun neus, elk achter een eigen drumstel zitten te swingen als de neten. Ze geven één grote drumles, heel relaxed, zonder elkaar eruit te willen roffelen."

Een andere legendarische drummer die Herman op het festival presenteert is Tony Allen. Deze ex-drummer van Fela Kuti en sleutelfiguur van de Afrobeat speelt zondag het slotconcert met het door Herman geleide New Cool Collective.

Herman: "In ons tienjarig bestaan hebben we heel wat invloeden in onze muziek geabsorbeerd: boogaloo, Cubaanse muziek, drum-'n-bass, hiphop, maar met Afrobeat ging een nieuwe deur voor ons open. Niet dat we opeens een Afrikaans bandje zijn geworden; de beat klinkt wel anders, maar past prima in ons vertrouwde geluid."

"Als ik een bepaald soort muziek in mijn hoofd heb, hoor ik meteen welke drummer daarin past. Dat komt waarschijnlijk omdat ik vroeger zelf heb gedrumd. Ik kan meteen horen welke bagage een drummer meeneemt, wat hij leuk vindt en of dat rijmt met wat ik wil spelen. Voor mijn nieuwe kwartet dacht ik onmiddellijk aan Han Bennink, die kan heel goed omgaan met de tempi in die muziek, bij de Afrobeat hoort natuurlijk Tony Allen en toen ik iets met boogaloo wilde doen, wist ik meteen dat Idris Muhammad daar het meest geschikt voor was."

Sommige muzikanten willen graag spelen met een gedienstige drummer, maar Herman vindt dat vreselijk. "Ik wil dat er iemand achter mij zit die onverwachte dingen doet, creatief is met de beat en mij op mijn best laat spelen. Een goede drummer is net als iemand die goed is in bed; niet zo'n type dat alleen wil aaien, voor mij mag af en toe flink de beuk erin."

Herman speelt ook zelf mee op het festival. "Ik wil meer zijn dan een of andere hotemetoot die alleen maar handjes loopt te schudden, daarvoor houd ik te veel van de muziek die ik heb geprogrammeerd. Waar ik echt naar uitkijk is het concert dat ik ga spelen met het trio van pianist Stan Tracey, een van die Engelse 'cats' die in Nederland veel te weinig waardering krijgen."

Tracey was lange tijd huispianist in de Londense jazzclub Ronnie Scott's, waar hij met alle groten der aarde heeft gespeeld. "Hij zat flink aan de middelen en stak daarom zelden de grens over. Inmiddels is Tracey al achter in de zeventig en kan niet wachten om zich nu eindelijk ook aan ons land te presenteren. Ik ga binnenkort een cd met hem opnemen, waarvan ik op het festival al wat ideetjes hoop uit te proberen. Het enige wat ik er nu over wil zeggen is dat het jazz gaat worden die iedereen heel blij moet maken."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden